نقش سبک ارتباطی معلم با دانش آموز در شکل گیری اقلیم عاطفی مدرسه

پژوهش حاضر با هدف بررسی نقش سبک های ارتباطی معلمان در شکل گیری اقلیم عاطفی مدرسه به روش توصیفی-تحلیلی و مرور منابع کتابخانه ای انجام شده است. مدرسه به عنوان یک سیستم اجتماعی پویا، تنها مکانی برای انتقال دانش نیست، بلکه فضایی برای تعاملات روانی و عاطفی است. یافته های این پژوهش نشان می دهد که سبک ارتباطی معلم (شامل کلامی و غیرکلامی) به عنوان متغیر پیش بین، نقش تعیین کننده ای در ادراک دانش آموزان از امنیت روانی، حس تعلق و در نهایت شکل گیری اقلیم عاطفی مدرسه دارد. سبک های ارتباطی «مقتدرانه» و «حمایت گر» که با گرمی، پذیرش و پاسخگویی همراه هستند، منجر به ایجاد اقلیم عاطفی مثبت، کاهش اضطراب و افزایش بهزیستی تحصیلی می شوند. در مقابل، سبک های «خودکامه» و «اجتنابی» با ایجاد جوی مبتنی بر ترس و بی تفاوتی، اقلیم مدرسه را مسموم کرده و مانع رشد اجتماعی و هیجانی فراگیران می شوند. نتایج بر لزوم آموزش مهارت های ارتباطی و هوش هیجانی به معلمان جهت بهبود اتمسفر روانی مدارس تاکید دارد.

کلیدواژه ها:

سبک ارتباطی معلم ، اقلیم عاطفی مدرسه ، تعامل معلم-دانش آموز ، امنیت روانی ، بهزیستی تحصیلی.