تاثیر آموزش مهارت های تنظیم هیجان بر کاهش رفتارهای پرخاشگرایانه در محیط مدرسه.

این مقاله به تحلیل عمیق و نظام مند تاثیر آموزش مهارت های تنظیم هیجان به عنوان یک مداخله پیشگیرانه و اصلاحی پایدار در کاهش رفتارهای پرخاشگرایانه در محیط مدرسه می پردازد. با پذیرش این فرض که پرخاشگری در کودکان و نوجوانان عمدتا برآمده از ناتوانی در پردازش، شناخت و مدیریت هیجانات شدید و پیچیده ای چون خشم، سرخوردگی، حس بی عدالتی و طردشدگی است، این پژوهش بر آن است تا نشان دهد که رویکردهای صرفا تنبیهی-کنترلی در مدارس، تنها به سرکوب موقتی رفتار منجر شده و ریشه مسئله را نادیده می گیرند. در مقابل، آموزش نظام مند مهارت های تنظیم هیجان—شامل شناسایی و نام گذاری هیجانات، درک محرک ها، توسعه راهبردهای سازگارانه آرام سازی، تقویت تحمل پریشانی و پرورش همدلی—با هدف تغییر زیرساخت های شناختی-هیجانی دانش آموزان، به آنان ابزار درونی و خودکنترلی می بخشد تا به جای واکنش خودکار و تهاجمی، پاسخ های متفکرانه و اجتماعی تری به موقعیت های تعارض زا ارائه دهند. مقاله با بررسی مکانیسم های عصبی-روان شناختی زیربنای تنظیم هیجان و پرخاشگری، و با مرور شواهد تجربی از برنامه های موفق (مانند PATHS، RULER، SEL)، به وضوح نشان می دهد که این آموزش ها نه تنها در کاهش پرخاشگری آشکار و رابطه ای موثرند، بلکه بر بهبود جو کلاس، افزایش همکاری و ارتقای عملکرد تحصیلی نیز تاثیرگذار هستند. در ادامه، چالش های اجرایی مهمی از جمله مقاومت در برابر تغییر برنامه درسی، نیاز به آموزش گسترده معلمان، و هماهنگی با خانواده ها مورد تحلیل قرار گرفته و راهکارهای عملی در سطوح سیاستگذاری، مدرسه و کلاس درس برای ادغام موثر این آموزش ها در بافت روزمره مدرسه ارائه شده است. نتیجه گیری نهایی حاکی از آن است که سرمایه گذاری بر آموزش تنظیم هیجان، سرمایه گذاری بر بنیان های شهروندی دمکراتیک و ایجاد محیط های آموزشی امن و پرورش دهنده ای است که در آن خشونت جای خود را به گفت وگو و درک متقابل می دهد.

کلیدواژه ها:

مهارت های تنظیم هیجان ، پرخاشگری در مدرسه ، یادگیری اجتماعی-هیجانی ، خودتنظیمی ، مدیریت خشم ، تاب آوری هیجانی ، مداخلات مدرسه محور ، پیشگیری از خشونت ، جو روان شناختی مثبت ، نوروپلاستیسیتی