مکانیسم های نوروسایکانولوژیکال هم زمانی استرس مزمن و اختلالات خوردن: رویکردهای نوین مداخله ای.

چکیدهاختلالات خوردن (EDs) و استرس مزمن، دو چالش عمده در حوزه سلامت روان هستند که همپوشانی بالینی و پاتوفیزیولوژیک قابل توجهی دارند. پژوهش های نوین در حوزه علوم اعصاب شناختی و روان کاوی عصبی (Neuropsychoanalysis) نشان می دهند که مکانیسم های زیربنایی این هم زمانی، فراتر از یک همبستگی ساده آماری است و ریشه در کژکارکردی های مشترک در مدارهای پاداش، تنظیم هیجان و محور هیپوتالاموس-هیپوفیز-آدرنال (HPA) دارد. این مقاله با هدف بررسی عمیق مکانیسم های نوروسایکانولوژیکال دخیل در تعامل استرس مزمن و اختلالات خوردن، به تحلیل نقش قشر پیش پیشانی، آمیگدال و سیستم های دوپامینرژیک و سروتونرژیک می پردازد. همچنین، پویایی های روان پویشی نظیر نارسایی در نمادسازی هیجانات و استفاده از غذا به عنوان ابزار تنظیم خود (Self-regulation) مورد بحث قرار می گیرد. در نهایت، رویکردهای نوین مداخله ای شامل تحریک مغزی غیرتهاجمی (tDCS و rTMS)، نوروفیدبک و درمان های یکپارچه نگر مبتنی بر ذهن آگاهی و تنظیم هیجان معرفی می شوند. یافته ها حاکی از آن است که درک این مکانیسم های مشترک، دریچه ای نو به سوی درمان های هدفمندتر و موثرتر می گشاید.

کلیدواژه ها:

کلمات کلیدی: استرس مزمن ، اختلالات خوردن ، نوروسایکانالیز ، محور HPA ، تنظیم هیجان ، کارکردهای اجرایی ، مداخلات عصب شناختی.