راهبردهای تاب آوری شهری در مدیریت بحران های اقلیمی در کلانشهرها

مناطق شهری در مرکز چالش ها و فرصت های مرتبط با تغییرات اقلیمی قرار دارند، زیرا این مناطق هم سهم قابل توجهی در انتشار گازهای گلخانه ای دارند و هم به طور ویژه در برابر اثرات اختلالات اقلیمی آسیب پذیرند. این مقاله به بررسی مفاهیم پایداری شهری و تاب آوری اقلیمی می پردازد و بر ضرورت انطباق شهرها با تغییرات آب وهوایی در عین تضمین پایداری زیست محیطی، اجتماعی و اقتصادی تاکید می کند. با توجه به ادامه روند رشد جمعیت شهری، پرداختن به تعامل پیچیده میان شهرنشینی، مصرف منابع و مخاطرات اقلیمی اهمیت بسیاری دارد. مقاله با بررسی مفهوم پایداری شهری آغاز می شود، سه رکن کلیدی آن—اجتماعی، زیست محیطی و اقتصادی—را مورد بحث قرار می دهد و نقش حیاتی حکمرانی شهری در دستیابی به شهرهای پایدار را تبیین می کند. همچنین آسیب پذیری مناطق شهری در برابر تغییرات اقلیمی، از جمله افزایش دما، سیلاب و بالا آمدن سطح دریا را مرور کرده و تاثیر نامتناسب این پدیده ها بر جوامع حاشیه ای را برجسته می کند. تمرکز اصلی این مقاله بر راهبردهای تاب آوری اقلیمی برای شهرها، از جمله برنامه ریزی شهری تطبیقی، زیرساخت های سبز و بهره گیری از راه حل های مبتنی بر طبیعت است. افزون بر این، مقاله به ابعاد اجتماعی تاب آوری شهری پرداخته و بر اهمیت عدالت، مشارکت جامعه و آگاهی عمومی در مسیر دستیابی به شهرهایی پایدار و تاب آور تاکید می کند. چارچوب های سیاستی و سازوکارهای حکمرانی نقشی اساسی در حمایت از گذار به سوی مناطق شهری پایدار و تاب آور ایفا می کنند. در پایان، مقاله بر لزوم رویکردهای یکپارچه به پایداری شهری و تاب آوری اقلیمی تاکید دارد که باید مبتنی بر راه حل های بلندمدت، فراگیر و انعطاف پذیر باشند. همچنین پیشنهادهایی برای پژوهش های آینده و توسعه سیاستی ارائه می دهد تا به شهرها کمک کند با چالش های تغییرات اقلیمی روبه رو شوند و به سوی آینده ای شهری پایدارتر حرکت کنند.

کلیدواژه ها:

کلمات کلیدی: شهری ، پایداری ، تاب آوری اقلیمی ، فناوری ، شهرها ، انتشار گازهای گلخانه ای ، حمل ونقل شهری.