نقش برنامه ریزی شهری انعطاف پذیر برای توسعه پایدار شهری

شناخت عدم قطعیت در توسعه آینده شهر، نقطه شروع اساسی برنامه ریزی شهری پایدار است. انعطاف پذیری در طراحی امکان توسعه «شهرهای دوستدار سن» را فراهم می کند و ریسک شکست های عملکردی ناشی از تغییر شرایط زندگی را کاهش می دهد. استراتژی های برنامه ریزی که سازگاری سیستم با تغییرات محیطی، عملکردی، اجتماعی و فناوری را ممکن می سازند، برای طول عمر مفید و تاب آوری ساختمان ها و در نتیجه توسعه پایدار شهر ضروری اند. این مقاله به اجرای استراتژی های طراحی انعطاف پذیر در چارچوب مفهوم پایداری می پردازد که به عنوان ابزاری کلیدی در نوسازی شهری و توسعه شهرهای تاب آور تعریف شده است. انعطاف پذیری ارزش آفرین در طراحی شهری و معماری، منبع حیاتی برای همه دست اندرکاران توسعه جامع شهری از جمله طراحان، مدیران، تحلیل گران مالی، سرمایه گذاران، ناظران و دانشگاهیان است. با توجه به این موضوع، حمایت از انعطاف پذیری در چارچوب مفهومی و قانونی استراتژی های پایدار شهری ضروری است.

کلیدواژه ها:

کلمات کلیدی: پایداری ، انعطاف پذیری ، سازگاری ، تاب آوری شهری