بررسی و کاهش غیبت و تاخیر دانش آموزان با رویکرد اقدام پژوهی

غیبت و تاخیر دانش آموزان از جمله چالش های اساسی نظام آموزشی است که می تواند پیامدهای منفی متعددی بر کیفیت یادگیری، پیشرفت تحصیلی و نظم آموزشی داشته باشد. هدف پژوهش حاضر، بررسی علل غیبت و تاخیر دانش آموزان و ارائه راهکارهای عملی برای کاهش آن با رویکرد اقدام پژوهی است. این پژوهش با روش اقدام پژوهی و در یک چرخه نظام مند شامل شناسایی مسئله، گردآوری داده ها، برنامه ریزی، اقدام، مشاهده و تامل انجام شد. با استفاده از ابزارهایی نظیر مشاهده، مصاحبه با دانش آموزان و اولیا، بررسی دفاتر حضور و غیاب و پرسشنامه، داده های لازم جمع آوری شد. یافته ها نشان داد عوامل متعددی از جمله مشکلات خانوادگی، ضعف انگیزشی، روش های تدریس نامتناسب، نبود نظارت موثر و شرایط محیطی مدرسه در بروز غیبت و تاخیر نقش دارند. بر این اساس، راهکارهایی نظیر بهبود تعامل معلم و دانش آموز، استفاده از روش های تدریس فعال، تقویت ارتباط مدرسه و خانواده، ایجاد نظام تشویق و افزایش احساس تعلق دانش آموزان به مدرسه اجرا شد. نتایج نهایی حاکی از کاهش معنادار میزان غیبت و تاخیر دانش آموزان و بهبود نگرش آنان نسبت به حضور منظم در کلاس درس بود. یافته های این پژوهش می تواند به عنوان الگویی عملی برای معلمان و مدیران مدارس در راستای ارتقای نظم آموزشی و بهبود کیفیت یاددهی–یادگیری مورد استفاده قرار گیرد.

کلیدواژه ها:

غیبت دانش آموزان ، تاخیر ، اقدام پژوهی ، نظم آموزشی ، بهبود حضور در مدرسه