/مقایسه تاثیر آموزش مبتنی بر بازی و آموزش سنتی بر حافظه بلندمدت دانش آموزان

در عصر اطلاعات و فناوری، پارادایم های آموزشی از رویکردهای رفتارگرایانه و معلم محور به سمت رویکردهای ساختارگرایانه و دانش آموزمحور در حال تغییر هستند. یکی از چالش های بنیادین نظام های آموزشی سنتی، پدیده «فراموشی» و عدم انتقال یادگیری به موقعیت های جدید است. این مقاله به بررسی تطبیقی دو رویکرد «آموزش سنتی» (سخنرانی و تکرار طوطی وار) و «آموزش مبتنی بر بازی» (GBL) با تمرکز بر مکانیسم های عصب شناختی و روان شناختی حافظه بلندمدت می پردازد. با استناد به نظریه های بار شناختی، پردازش اطلاعات و هیجان، استدلال می شود که آموزش مبتنی بر بازی از طریق درگیری فعال، بازخورد فوری، و تحریک سیستم پاداش دوپامینی مغز، منجر به «تثبیت» (Consolidation) عمیق تر اطلاعات در شبکه عصبی می شود. در مقابل، آموزش سنتی که غالبا بر «تمرین متراکم» متکی است، اگرچه در حافظه کوتاه مدت و آزمون های فوری موثر است، اما در برابر منحنی فراموشی ابینگهاوس آسیب پذیرتر می باشد. این پژوهش با واکاوی نقش هیجانات در یادگیری و اهمیت زمینه (Context)، نشان می دهد که چگونه بازی های دیجیتال و غیردیجیتال می توانند به عنوان ابزارهای شناختی (Cognitive Tools) برای بهبود نگهداری بلندمدت دانش عمل کنند.

کلیدواژه ها:

آموزش مبتنی بر بازی ، حافظه بلندمدت ، آموزش سنتی ، علوم اعصاب تربیتی ، بار شناختی ، تثبیت حافظه ، گیمیفیکیشن ، یادگیری فعال.