خوانش داستان های شاهنامه فردوسی در مدارس: فرصت ها، چالش ها و تاثیرات تربیتی

شاهنامه فردوسی به عنوان یکی از بزرگ ترین آثار ادبیات فارسی دارای غنای فرهنگی، تاریخی، اخلاقی و هویتی است و قابلیت بالایی برای استفاده در آموزش و پرورش دارد. این پژوهش به بررسی نقش خوانش داستان های شاهنامه در مدارس به عنوان ابزار تربیتی پرداخته و فرصت ها، چالش ها و نتایج آن را تحلیل می کند. هدف اصلی تحقیق تحلیل تاثیر خوانش داستان های شاهنامه بر ارزش های اخلاقی، فرهنگی و هویتی دانش آموزان است. روش پژوهش توصیفی–تحلیلی بوده و داده ها از طریق مطالعه اسنادی و بررسی پژوهش های داخلی و خارجی گردآوری شده اند. نتایج نشان می دهد که داستان های شاهنامه به دلیل برخورداری از پیام های تربیتی و اخلاقی می توانند در پرورش ارزش هایی چون عدالت، شجاعت، وفاداری و هویت ملی موثر باشند. همچنین روند خوانش داستان ها در مدارس می تواند به ارتقای تفکر انتقادی، درک عمیق تر از فرهنگ ایرانی–اسلامی و تقویت مهارت های زبانی کمک کند. با این حال، چالش هایی شامل کمبود منابع آموزشی مناسب، زمان محدود برنامه درسی و عدم آمادگی کافی معلمان نیز در مسیر اجرای این برنامه وجود دارد. در پایان پیشنهادهایی برای بهبود اجرای خوانش داستان های شاهنامه در مدارس ارائه می شود.