بررسی ارتباط میان بدرفتاری والدین بر عملکرد رفتاری، عاطفی و آموزشی دانش آموزان

در چند دهه اخیر، از سوی بسیاری از محققان و صاحب نظران حوزه تعلیم و تربیت توجه بیشتری نسبت به پدیده کودک آزاری و بدرفتاری والدین با فرزندان شده است . مطالعات بسیاری به بررسی پیامد ها و تاثیرات این پدیده بر سازوکارها و عملکرد رفتاری، عاطفی و آموزشی دانش آموزان تمرکز یافته اند و در اغلب این مطالعات تلاش شده است تا از نتایج حاصله راهبردهایی برای ارتقاء سطح عملکرد دانش آموزان استخراج گردد . خانواده به عنوان امن ترین پایگاه اجتماعی بشری، موثرترین نقش را در فرآیند شکل گیری شخصیت و ایجاد باورهای خودکارآمدی در فرزندان دارد . خانواده ها یا والدینی که بطور مستمر کودکان خود را مورد حمایت قرار می دهند، با آن ها گرم و صمیمی اند و کنترل منطقی و متعادل را اعمال می کنند، در فرزندان خود اشتیاق ابراز رفتارهای اجتماعی قابل قبول را ایجاد و زمینه را برای بروز استعدادها و توانایی ها و نیز زمینه های تقویت خودکارآمدی در آنان فراهم می آورند . برعکس والدین آسان گیر که از کنترل کودکان خود پرهیز می کنند و نیز والدین بسیار سخت گیر که در کنترل و تربیت فرزندان خود دچار افراط و رفتارهای شکننده می شوند، کودکان آن ها اشتیاقی ندارند که از رفتارهای قابل قبول و معیارهای تعریف شده گروه های مختلف جامعه اطاعت کنند و به تبع از چنین فرزندانی نمی توان انتظار موفقیت و پیشرفت در عملکردهایشان را داشت . بر این اساس این پژوهش در صدد است به بررسی ارتباط میان بدرفتاری والدین بر عملکرد رفتاری، عاطفی و آموزشی دانش آموزان بپردازد .

کلیدواژه ها:

والدین ، خانواده ، سبک تربیتی ، بدرفتاری ، دانش آموزان .