اثر تمرین های روزانه شکرگزاری بر همدلی و تعاملات اجتماعی دانش آموزان

تحقیق حاضر با هدف بررسی اثر تمرین های روزانه شکرگزاری و مداخلات مثبت اندیشانه مبتنی بر ذهن آگاهی بر همدلی و تعاملات اجتماعی دانش آموزان انجام شده است. با توجه به اهمیت مهارت های اجتماعی و همدلی در رشد روانی و اجتماعی دانش آموزان، تمرین های روانشناسی مثبت گرا مانند شکرگزاری و ذهن آگاهی به عنوان ابزارهای موثر در بهبود سلامت روان و ارتقای روابط میان فردی مورد توجه پژوهش های اخیر قرار گرفته اند. روش این مطالعه به صورت مروری و تحلیلی است و بر پایه منابع و مقالات علمی منتشرشده در زمینه شکرگزاری، ذهن آگاهی، مهارت های مثبت اندیشی، همدلی و تعاملات اجتماعی تدوین شده است. یافته های پژوهش نشان می دهد که تمرین های شکرگزاری با تقویت نگرش مثبت، کاهش تمرکز بر ناکامی ها و افزایش شادزیستی، توانایی دانش آموزان را در درک احساسات دیگران و ارائه پاسخ های همدلانه ارتقا می دهد. همچنین، مداخلات ذهن آگاهی با بهبود مهارت های تنظیم هیجانی و کاهش اضطراب اجتماعی، ظرفیت دانش آموزان برای برقراری تعاملات اجتماعی موثر و همدلانه را افزایش می دهند. ترکیب این دو نوع تمرین نیز اثرات هم افزایانه بر مهارت های اجتماعی و سرمایه روان شناختی دانش آموزان دارد و محیط مدرسه را به محیطی مشارکتی، حمایت کننده و روان شناختی غنی تبدیل می کند. یافته های پژوهش بیانگر این است که اجرای منظم تمرین های شکرگزاری و ذهن آگاهی، علاوه بر ارتقای همدلی و تعاملات اجتماعی، به بهبود تاب آوری، کاهش اضطراب و افزایش شادزیستی دانش آموزان کمک می کند و می تواند به عنوان بخشی از برنامه های تربیتی و روانشناختی مدارس مورد استفاده قرار گیرد.

کلیدواژه ها:

شکرگزاری ، ذهن آگاهی ، مهارت های مثبت اندیشی ، همدلی ، تعاملات اجتماعی ، تاب آوری ، سلامت روان ، دانش آموزان