واکاوی مظاهر طبیعی منظر ساحلی در غزلیات حافظ

منظر ساحلی زیست بوم مشترک میان آب و خشکی ارتباط دهنده، آسمان، زمین و دریا و دارای پارامترهای متنوعی است که ادراک افراد را جایگاه ویژه ای می بخشد. هر اثر ادبی و هنری آفریده ی ذهن فردی و فرآورده ی زندگانی تاریخی و فرهنگی اوست، زیرا ذهن فردی از یک متن جمعی فرهنگی و تاریخی برمی خیزد و به آن تکیه دارد و محدود به آن است. شعر به عنوان یکی از هنرهایی که عامل حفظ هویت و فرهنگ ایرانی و دارای سطوح معنایی مشترک با سایر هنرها و عجین شده با مظاهر طبیعی است، یکی از منابع ارزشمند برای بیان اندیشه ها و ادراک افراد از منظر است. نتایج حاکی از آن است که عناصر منظر ساحلی تاثیر نسبی بر احساسات حافظ و نگاه عمیق همراه با درک ماهیتی و کارکردی او به دریا دارد و منظر ساحلی ادراکی عینی ذهنی از دنیای مکاشفات حافظ است که بر دو جزء دنیای عینی و تجربه فیزیکی او از مواجهه با منظر ساحلی و دنیای ذهنی و هدف او از بیان عناصر منظر ساحلی در جهت انتقال مفاهیم استوار است.

کلیدواژه ها:

منظر ساحلی ، مظاهر طبیعی غزلیات حافظ ، ادراک عینی_ذهنی