نقش روانشناسی محیطی در برنامه ریزی و طراحی راهبردی فضایی در چشمه اعلای دماوند

چشمه اعلای دماوند دارای عرصه های طبیعی و خاطره انگیزی است که با فراهم سازی امکانات مناسب در بخش های رفاهی و گردشگری و با داشتن ظرفیت های مطلوب همچون نگینی در شهر میدرخشد به طور کلی تردد کنترل نشده در این محیط طبیعی حساس، حضور پرتعداد گردشگران که در فصول گرم سال محسوس می باشد کم توجهی به بستر طبیعی در منظر موجود پیرامون سایت، آلودگی بستر به ویژه آب چشمه و نهر جاری از آن، ناسازگاری مستحدثات پیرامون چشمه، ارائه نشدن خدمات لازم و مسائل مربوط به بحث بهداشت و نظافت، هم جواری بلافصل محلات مسکونی و باغات اطراف با عرصه تفرج پیرامون چشمه از مسایل و مشکلات این محدوده می باشد. با توجه به موضوع این مقاله که یک محیط طبیعی ارزشمند محسوب می شود، حضور پرتعداد گردشگران در منطقه در مقاطعی از سال که با مشکلاتی همراه شده است؛ چاره جویی را در مورد آن ضروری می نماید. این مقاله برگرفته از پایان نامه کارشناسی ارشد مهندسی معماری منظر با عنوان 'طراحی منظر چشمه اعلای در دماوند با رویکرد توسعه گردشگری' است که در دانشگاه بین المللی امام خمینی (ره) قزوین به انجام رسیده است. با توجه به ویژگی های بستر طرح و نیاز به معرفی آن در جهت شناسایی پتانسیل ها روش تحقیق در این مقاله توصیفی و تحلیلی و روش تجزیه و تحلیل نیز بر اساس نوع تحقیق کیفی می باشد. طراحی منظر اطراف این چشمه طبیعی که مبتنی بر روانشناسی محیطی و بازخوانی بستر فرهنگی و طبیعی محدوده چشمه اعلای باشد می تواند ضمن حل مسائل مذکور حیات بومی و محیط طبیعی را نیز بهبود بخشیده و به نحوی پیوند انسان و طبیعت را تقویت کند.

کلیدواژه ها:

روانشناسی محیطی ، طبیعت طراحی راهبردی ، چشمه انسان