مروری بر تجارب برندسازی شهری به عنوان ابزار توسعه اقتصادی

یکی از مفاهیمی که امروزه در برنامه ریزی و مدیریت شهرها به کار گرفته می شود، مفهوم برندسازی شهری است. برند یک شهر به نوعی دارایی یک شهر و ابزاری به منظور تمایز و افزایش اعتبار یک شهر در مقایسه با سایر کشورها می باشد. در این راستا، پژوهش پیش رو سعی دارد تا به تبیین مفهوم برندسازی شهری و مرور برخی تجربیات داخلی و خارجی در زمینه برندسازی شهری گامی در جهت روشن تر شدن ابعاد این مفهوم و کاربردهای آن بردارد. هدف پژوهش هدف این پژوهش مروری بر تجارب برندسازی شهری به عنوان ابزار توسعه اقتصادی جهت پیشبرد تحقیقات آتی در زمینه برندسازی شهری می باشد. روش پژوهش در این پژوهش از روش فراتحلیل استفاده شده است. نتایج پژوهش بر اساس نتایج این پژوهش مفهوم برندسازی شهری مفهومی میان رشته ای است. در این مقاله کوشش شد تا با بررسی ادبیات نظری در مورد برندسازی شهری و مرور مقالات منتشر شده در مجلات علمی داخلی و خارجی، شاخص های موثر بر برند شهری و روش های ارزیابی و سنجش برند شهری بازگو شود. توسعه شهری با رقابت پذیری شهری رابطه مستقیم دارد. در ارزیابی و سنجش برندسازی شهری، ابعاد زمینه ای و شاخص های متفاوتی مطرح شده است. به طور کلی، شاخص های برند شهری شش مورد حضور، مکان، پتانسیل، مردم، تحرک و زیرساخت ها را شامل می شوند. مقیاس بررسی برند شهری و ابعاد آن در پژوهش های داخلی و خارجی تاکید بر مقیاس شهر و با توجه به هویت موجود در آن و پتانسیل های بالقوه و بالفعل شهر، است. زمینه گرایی در شهرها باعث تمرکز بیشتر روی هویت شهری می شود. ابعاد زمینه گرایی هویتی جهت ارتقا رقابت پذیری شهری به ۱۰ بعد تقسیم شده است که از بعد زمینه های اجتماعی تا بعد صنعتی و فناورانه را شامل می شود. مفهوم برندسازی شهری بیشتر در حوزه های برنامه ریزی شهری و منطقه ای، علوم اقتصادی و تجاری و مباحث مربوط به گردشگری و رقابت پذیری مورد توجه بوده است. در حالی که باید در حوزه هایی چون جغرافیا و محیط زیست، مدیریت شهری نیز پژوهش هایی کاربردی صورت گیرد.

کلیدواژه ها:

برندسازی شهری ، برندینگ ، تجارب برندسازی ، توسعه اقتصادی ، دانشگاه بین المللی امام خمینی