توصیه های طراحی معماری سکونتگاههای سالمندی بر اساس زبان الگوی کریستوفر الکساندر

امروزه با توجه به افزایش امید به زندگی سالمندان و رشد جمعیت این گروه سنی، لزوم در نظر گرفتن نیازهای آنان در طراحی محیطی بسیار حائز اهمیت است. با افزایش سن و تغییرات جسمی و روحی سالمندان، انتظارات فرد از محیط ساخته شده نیز تغییر می کند. یکی از مهمترین فضاهایی که باید در طراحی به آن توجه ویژه ای داده شود، نمود مسکن سالمندان است. در حال حاضر تنها فضای زیست اختصاص یافته به سالمندان در ایران، خانه های مراقبتی و مراکز نگهداری سالمندان است که غالبا بدون توجه به خدمات مورد نیاز سالمندان، فضایی با طراحی واحد را به همه سالمندان با سطوح استقلال و سطح خدمات مورد نیاز متفاوت اختصاص می دهد. این فضاها به هیچ عنوان با اصول مطرح شده در مفهوم سالمندی فعال که تاکید زیادی به مشارکت اجتماعی و برقراری تعاملات اجتماعی سالمندان دارد، مطابق نیستند. در پژوهش پیش رو با روش تحلیلی توصیفی به بررسی برخی مفاهیم پایه ای سالمندی و به ویژه سالمندی فعال پرداخته و سپس دیدگاه های کریستوفر الکساندر در خصوص اصول پایه ای سکونتگاههای سالمندان، مورد بررسی قرار گرفته است. این مقاله مستخرج از رساله کارشناسی ارشد نویسنده اول با عنوان طراحی مجتمع مسکونی در شهر رشت با تاکید بر نیازهای اجتماعی دوران سالمندی می باشد که به راهنمایی نویسنده دوم در دانشگاه گیلان در حال انجام است. مطرح می شود و در نهایت توصیه هایی برای طراحی سکونتگاههای سالمندان با توجه به لزوم برقراری تعاملات اجتماعی در محیط زندگی آنها مطرح می شود.

کلیدواژه ها:

سالمند ، سالمندی ، فعال تعاملات ، اجتماعی ، زبان الگو ، مسکن سالمندان