برنامه ریزی ارتقای کیفیت زندگی در محلات فرسوده شهری نمونه موردی :محله هاشمی منطقه ۱۰تهران

یکی از اهداف اولیه و اصلی فرآیند برنامه ریزی شهری حفظ و بهبود کیفیت محیط شهری و به تبع آن ارتقای کیفیت زندگی است. مفاهیم کیفیت محیط و کیفیت زندگی که در واقع کنشی علیه توسعه ی یک بعدی اقتصادی در سطح ملی و توسعه ی صرفا کالبدی در مقیاس شهری است تلاشی در جهت دستیابی به معیارهای کیفی در عرصه ی برنامه ریزی شهری است؛ بنابراین ضرورت شناخت وضعیت موجود کیفیت زندگی شهری و سنجش و ارزیابی آن به یکی از مهمترین جنبه های مطالعاتی در مباحث برنامه ریزی شهری تبدیل شده است. کیفیت زندگی، شهری از واژه هایی است که تعریف مشخص و یکسانی ندارد؛ اگرچه مردم به صورت غریزی معنای آن را به راحتی درک می کنند اما این مفهوم برای آنها یکسان نیست به همین دلیل اندازه گیری آن مستلزم تعریفی جامع و مشخص است تا بتوان ابعاد مختلف آن را به صورت شفاف مورد بررسی قرار داد؛ بنابراین باید شاخصها و معیارهای سنجش کیفیت زندگی افراد تعیین گردند. لذا در این تحقیق شاخصها و معیارهای اصلی تعریف کیفیت زندگی از متون مختلف استخراج گردید و سپس از میان آنها شاخصهای مناسب ارزیابی کیفیت زندگی شهری در بافتهای فرسوده شهری انتخاب شد و در محله ی هاشمی که از محلات فرسوده شهری واقع در منطقه ی ده تهران است تحلیل و بررسی شد. در پایان با توجه به بررسیهای انجام شده مشخص گردید که محله هاشمی از جنبههای مختلفی همچون بالا بودن و رواج یافتن جرم و بزه در میان جوانان کمبود فضاهای تفریحی و فراغتی باکیفیت مناسب ناامنی در شب و... با مشکل مواجه است و راهکارهای مناسب حل این مسائل و مشکلات ارائه شد.

کلیدواژه ها:

بافت فرسوده ، کیفیت زندگی شهری ، شاخصهای کیفیت زندگی ، محله هاشمی