طراحی الگویی برای احداث باشگاه های ورزشی پایدار در تهران: دیدگاه های زیست محیطی، اجتماعی و اقتصادی

این پژوهش با هدف ارائه الگویی برای احداث باشگاه های ورزشی با رویکرد توسعه پایدار در تهران انجام شد. با استفاده از رویکرد کیفی و تحلیل محتوای مصاحبه های نیمه ساختاریافته با ۲۰ ذی نفع (۸ مدیر، ۸ مربی، ۳ کارشناس محیط زیست، ۱ سیاست گذار) موانع، راهکارها و فرصت های پایداری شناسایی شدند. یافته ها چهار تم اصلی را نشان داد: موانع مصرف بالای انرژی، کمبود بودجه، آگاهی پایین؛ راهکارها فناوری سبز، برنامه های فراگیر، تنوع درآمد؛ فرصت ها (بازار ورزش، ظرفیت فرهنگی)، و نقش مدیریت/سیاست گذاری. مدل پیشنهادی مبتنی بر چارچوب سه گانه پایداری (الکینگتون، ۱۹۹۷) شامل مولفه های زیست محیطی (فناوری سبز)، مدیریت منابع اجتماعی (برنامه های فراگیر، مشارکت جامعه) و اقتصادی (تنوع درآمد، حامیان مالی) است. نتایج نشان دهنده ضرورت آموزش مدیران، یارانه های دولتی، و فرهنگ سازی برای پایداری است. این مدل می تواند به بهبود کیفیت زندگی و کاهش فشار بر منابع طبیعی در تهران کمک کند.

کلیدواژه ها:

توسعه پایدار ، باشگاه های ورزشی ، مدل مفهومی ، مدیریت ورزشی ، پایداری زیست محیطی ، پایداری اجتماعی ، پایداری اقتصادی ، فناوری سبز ، تهران