پاسخ بیان ژن VEGF و CD۳۴ به تمرین ترکیبی در موش های صحرایی نر مبتلا به اختلال استرس پس از سانحه

اختلال استرس پس از سانحه (PTSD) یکی از شایع ترین پیامدهای قرارگیری در معرض استرس های شدید است که با تغییرات نوروبیولوژیک و کاهش توانایی سازگاری سیستم عصبی و عروقی همراه می باشد. شواهد نشان می دهند که فاکتور رشد اندوتلیال عروقی (VEGF) و نشانگر سلولی CD۳۴ به عنوان شاخص های کلیدی آنژیوژنز و نوسازی عروق نقش مهمی در بازسازی و بهبود عملکرد بافت های آسیب دیده دارند. از سوی دیگر، فعالیت ورزشی به ویژه تمرین ترکیبی هوازی-مقاومتی می تواند با تحریک مسیرهای مولکولی مرتبط با رشد عروق و نوروژنز اثرات حفاظتی در برابر آسیب های ناشی از PTSD ایجاد کند. با این حال اطلاعات اندکی در زمینه اثر تمرین ترکیبی بر بیان ژن VEGF و CD۳۴ در مدل های حیوانی مبتلا به PTSD وجود دارد. بررسی این پاسخ ها می تواند درک بهتری از نقش ورزش در سازگاری های عروقی و عصبی فراهم آورد. لذا هدف این پژوهش پاسخ بیان ژن VEGF و CD۳۴ به تمرین ترکیبی در موش های صحرایی نر مبتلا به اختلال استرس پس از سانحه بود. در این مطالعه تجربی، موش های صحرایی نر ویستار به طور تصادفی در ۳ گروه شامل کنترل سالم، کنترل PTSD، تمرین ترکیبی تقسیم شدند. مدل PTSD با استفاده از پروتکل استرس استاندارد القا شد. برنامه تمرین شامل تمرینات مقاومتی (بالا رفتن از نردبان با وزنه) و تمرین استقامتی به مدت ۴ هفته اجرا گردید. پس از پایان مداخلات حیوانات با کتامین و زایلازین بیهوش شده نمونه های خون، بافت استخوان و عضله استخراج شدند تا برای بررسی بیان ژن ها اندازه گیری و بررسی شوند. داده ها با میانگین انحراف استاندارد، آزمون شاپیروویلک، لون و آزمون آنوای یک طرفه و آزمون تعقیبی توکی تحلیل شدند. القای PTSD باعث کاهش معنی دار CD۳۴، VEGF نسبت به گروه کنترل سالم شد. مداخله تمرین ترکیبی موجب افزایش سطح بیان ژن CD۳۴، VEGF شد. نتایج نشان داد تمرین ترکیبی می تواند موجب تنظیم سطح بیان ژن CD۳۴، VEGF در مدل حیوانی PTSD شود. بر این اساس، مداخلات غیردارویی نظیر فعالیت بدنی منظم می توانند در بهبود پیامدهای مرتبط با PTSD موثر باشند.

کلیدواژه ها:

اختلال استرس پس از سانحه ، CD۳۴ ، VEGF ، تمرین ترکیبی