مقایسه اثر کشش آنی عضله پیریفورمیس و همسترینگ بر میزان درد و دامنه حرکتی افراد دارای اختلال عملکردی مفصل ساکروایلیاک پویا

مقدمه و هدف: مفصل ساکروایلیاک یکی از ساختارهای کلیدی در انتقال نیرو بین ستون فقرات و اندام تحتانی است اختلال عملکردی این مفصل میتواند منجر به دردهای مزمن کمری و لگنی شود و توانایی حرکتی فرد را به طور جدی محدود کند. در این میان دو عضله پیریفورمیس و همسترینگ به دلیل نقش مهم در ثبات و حرکت مفصل لگن توجه پژوهشگران و درمانگران را به خود جلب کرده اند. هدف از این مطالعه، مقایسه اثر کشش آنی عضله پیریفورمیس و همسترینگ بر بهبود درد و دامنه حرکتی در افراد مبتلا به اختلال عملکردی مفصل ساکروایلیاک است. روش: در این پژوهش نیمه تجربی ۴۰ فرد دارای اختلال عملکردی مفصل ساکروایلیاک به طور تصادفی در دو گروه مداخله قرار گرفتند. گروه اول تحت کشش آنی عضله پیریفورمیس و گروه دوم تحت کشش آنی همسترینگ قرار گرفتند شدت درد با مقیاس دیداری (VAS) و دامنه حرکتی با آزمون فلکشن ستون کمری و مفصل ران ارزیابی شد. داده ها با استفاده از آزمون t مستقل و زوجی در سطح معنی داری ۰/۰۵ تحلیل شدند. یافته ها هر دو روش کشش منجر به کاهش معنی دار شدت درد و افزایش دامنه حرکتی شدند (p>۰/۰۵) با این حال، بهبود در گروه کشش پیریفورمیس در مقایسه با گروه کشش همسترینگ چشمگیرتر بود. نتیجه گیری: نتایج نشان می دهد که کشش آنی عضله پیریفورمیس می تواند در بهبود سریع تر علائم بیماران مبتلا به اختلال عملکردی مفصل ساکروایلیاک موثرتر از کشش آنی عضله همسترینگ باشد. بنابراین، استفاده از این رویکرد می تواند به عنوان یک مداخله کم هزینه و غیرتهاجمی در برنامه های فیزیوتراپی توصیه گردد.

کلیدواژه ها:

مفصل ساکروایلیاک ، کشش پیریفورمیس ، کشش همسترینگ ، درد کمری ، دامنه حرکتی