بررسی رابطه بین کیفیت روابط بین فردی با سازگاری هیجانی در دانش آموزان مقطع متوسطه اول شهرتهران

پژوهش حاضر بررسی رابطه بین کیفیت روابط بین فردی با سازگاری هیجانی در دانش آموزان مقطع متوسطه اول شهرتهران باشد. این پژوهش از نوع هدف، کاربردی و روش از نوع همبستگی انجام شده است. جامعه آماری در پژوهش دانش آموزان مشغول به تحصیل در مقطع متوسطه اول منطقه ۱۱ شهر تهران در سال ۱۴۰۳ و حجم نمونه با استفاده از فرمول کوکران ۳۷۴ نفر تعیین گردید. روش نمونه گیری به صورت نمونه گیری در دسترس و به منظور سنجش متغیرهای مورد استفاده در پژوهش از پرسشنامه های سازگاری هیجانی رابیو و همکاران (۲۰۲۳)، و کیفیت روابط بین فردی پیرس و همکاران (۱۹۹۱) استفاده گردید. روایی محتوایی پرسشنامه ها مورد تایید متخصصان قرار گرفته است. پایایی پرسشنامه ها بر اساس ضریب آلفای کرونباخ مورد تائید قرار گرفت. یافته های پژوهش نشان داد که کیفیت روابط بین فردی (r=۶۰۰) با سازگاری هیجان رابطه معنی داری وجود دارد. هم چنین نتایج رگرسیونی متغیرهای کیفیت روابط بین فردی (R-۰/۲۹۱)، توانایی پیش بینی سازگاری هیجانی دانش آموزان را دارد و در نهایت به مقدار ضریب تعیین ۳۹ درصد واریانس سازگاری هیجانی دانش آموزان قابل تبیین است.

کلیدواژه ها:

دانش آموزان ، کیفیت روابط بین فردی ، سازگاری هیجانی