نقش هوش هیجانی بر پیش بینی سازگاری اجتماعی و بهزیستی روانشناختی افراد مبتلا به اختلال اضطراب اجتماعی

اختلال اضطراب اجتماعی یکی از شایع ترین اختلالات روان شناختی است که تاثیر شدیدی بر کیفیت زندگی افراد دارد و باعث کاهش مشارکت اجتماعی، انزوای فردی، و کاهش عملکردهای روان شناختی می شود. هدف از این پژوهش، بررسی تاثیر هوش هیجانی به عنوان یک متغیر روان شناختی کلیدی بر پیش بینی سازگاری اجتماعی و بهزیستی روان شناختی افراد مبتلا به اختلال اضطراب اجتماعی بود. به منظور انجام این پژوهش، از روش شبه تجربی با استفاده از طرح پیش آزمون و پس آزمون و گروه های کنترل و آزمایش استفاده شد. نمونه آماری این تحقیق شامل ۶۰ نفر از افراد مبتلا به اختلال اضطراب اجتماعی در بازه سنی ۲۰ تا ۴۰ سال بود که به صورت تصادفی در دو گروه آزمایش و کنترل تقسیم شدند. ابزارهای مورد استفاده شامل پرسشنامه هوش هیجانی بار-آن، پرسشنامه سازگاری اجتماعی بل، و پرسشنامه بهزیستی روان شناختی ریف بود. گروه آزمایش تحت مداخلات آموزشی مبتنی بر تقویت مهارت های هوش هیجانی قرار گرفتند، در حالی که گروه کنترل هیچ گونه مداخله ای دریافت نکردند. نتایج حاصل از تحلیل داده ها نشان داد که هوش هیجانی می تواند تاثیر معناداری بر ارتقای سازگاری اجتماعی و بهزیستی روان شناختی افراد مبتلا به اختلال اضطراب اجتماعی داشته باشد. شرکت در جلسات آموزشی هوش هیجانی موجب افزایش خودآگاهی و مدیریت هیجانات در افراد گروه آزمایش شد و این امر توانست ارتباط موثری در بهبود تعاملات اجتماعی و کاهش احساس تنهایی ایجاد کند. همچنین، مولفه های هوش هیجانی همچون همدلی و مهارت های اجتماعی نقش مهمی را در کمک به افراد برای برقراری روابط مثبت تر و غلبه بر اضطراب موقعیت های اجتماعی نشان دادند. علاوه بر این، افزایش بهزیستی روان شناختی نیز به عنوان یکی از پیامدهای اصلی در گروه آزمایش شناسایی شد، که نشان دهنده بهبود سطح رضایتمندی از زندگی، توانایی مدیریت استرس، و دستیابی به احساس کلی خوشایند در زندگی بود. یافته های این مطالعه به طور خاص بر اهمیت استفاده از برنامه های آموزشی مبتنی بر هوش هیجانی در بهبود وضعیت روان شناختی افراد مبتلا به اختلال اضطراب اجتماعی تاکید دارند.

کلیدواژه ها:

هوش هیجانی ، سازگاری اجتماعی ، بهزیستی روان شناختی ، اضطراب اجتماعی ، مداخلات آموزشی