اثر بخشی معنویت درمانی بر کیفیت روابط زناشویی در زوجین مراجعه کننده به مراکز روانشناختی شهر اهواز

هدف پژوهش حاضر تعیین اثر بخشی معنویت درمانی بر کیفیت روابط زناشویی در زوجین مراجعه کننده به مراکز روانشناختی شهر اهواز بود. جامعه آماری شامل کلیه زوجین مراجعه کننده به مراکز روانشناختی شهر اهواز در سال ۱۴۰۲-۱۴۰۳ بودند. در این تحقیق جهت انتخاب نمونه از روش نمونه گیری در دسترس (با توجه به ملاک های ورود و تمایل به همکاری اعضای منتخب ) استفاده شد. به این ترتیب که به این زوج ها پرسشنامه کیفیت روابط زناشویی ارائه شد و از زوجینی که پایین ترین نمرات را کسب کرده باشند،۲۰ زوج بصورت تصادفی انتخاب گردید و در دو گروه ۱۰ نفری آزمایش و کنترل قرار گرفتند. طرح پژوهش از نوع نیمه تجربی، پیش آزمون – پس آزمون با گروه کنترل بود. ابزارهای مورد استفاده در این پژوهش شامل: مقیاس کیفیت روابط زناشویی، باسبی و همکاران (۱۹۹۵) و جلسات آموزش معنویت درمانی اقباس شده از سعلبی فرد و همکاران (۱۴۰۱) بودند. پس از گزینش تصادفی گروه ها، از گروه آزمایش و گروه کنترل پیش آزمون به عمل آمد. سپس برای گروه آزمایش، مداخله معنویت درمانی در ۸ جلسه (۹۰ دقیقه ای) به صورت هفتگی ارائه گردید. جهت تجزیه و تحلیل داده ها از روش تحلیل کوواریانس و نرم افزار۲۳spss استفاده شد. با توجه به یافته های بدست آمده مقدار F برای متغیر کیفیت روابط زناشویی۴۰۵/۳۲F= و مقدار ۰۰۰۱/۰P< بدست آمد که نشان می دهد تحلیل کوواریانس به طور کلی معنادار بوده است و نتایج نشان می دهد که معنویت درمانی بر کیفیت روابط زناشویی در زوجین مراجعه کننده به مراکز روانشناختی شهر اهواز موثر است.

کلیدواژه ها:

معنویت درمانی ، زوجین مراجعه کننده به مراکز روانشناختی ، کیفیت روابط زناشویی ، اهواز