رابطه ی بین تاب آوری با تحمل پریشانی والدین دارای فرزندان کم توان ذهنی

تحمل پریشانی پایین در والدین کودکان کم توان ذهنی می تواند آن ها را در برابر استرس ها و چالش های روزمره آسیب پذیرتر کند. هدف از انجام پژوهش حاضر بررسی رابطه ی بین تاب آوری با میزان تحمل پریشانی والدین کودکان کم توان ذهنی می باشد. این پژوهش از نظر هدف کاربردی است. روش تحقیق از نوع همبستگی به شمار می رود. جامعه آماری این پژوهش شامل ۲۱۹ نفر از والدین کودکان کم توان ذهنی شهرستان بابل است که از بین آنها براساس جدول مورگان ۱۲۸ نفر به روش نمونه گیری در دسترس به عنوان گروه نمونه انتخاب و به پرسشنامه های تاب آوری کارنر و همکاران (۲۰۰۳) و تحمل پریشانی سیمونز و گاهر (۲۰۰۵) پاسخ دادند. جهت تجزیه و تحلیل داده ها ضریب همبستگی پیرسون و رگرسیون در نرم افزار SPSS-۲۷ استفاده شد. نتایج نشان داد که بین تاب آوری با تحمل پریشانی (ضریب همبستگی ۰.۴۷۲) رابطه مثبت و معناداری دارد. این یافته ها نشان می دهند که افزایش تاب آوری می تواند افزایش تحمل پریشانی در والدین کودکان کم توان ذهنی کمک کند. با توجه به نتایج این تحقیق، پیشنهاد می شود که برنامه های درمانی که شامل: جلسات مشاوره گروهی، مداخلات روان شناختی فردی و فعالیت های فیزیکی است برای والدین کودکان کم توان ذهنی در نظر گرفته شود تا بر تقویت تاب آوری آنها تمرکز کند. ارتقاء تاب آوری می تواند به کاهش احساس پریشانی و افزایش توانمندی در مواجهه با پریشانی ها کمک کند.

کلیدواژه ها:

تاب آوری ، تحمل پریشانی ، والدین کودکان کم توان ذهنی