اثربخشی درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد بر رفتار کمک طلبی مادران با تجربه سوگ فرزند

چکیده: این پژوهش با هدف تعیین اثربخشی درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد بر رفتار کمک طلبی مادران با تجربه سوگ فرزند در شهرستان فریدونکنار انجام شد. روش پژوهش نیمه آزمایشی از نوع پیش آزمون و پس آزمون با گروه کنترل بود. جامعه آماری پژوهش حاضر را ۹۵ زن با تجربه سوگ فرزند ۳۰ تا ۶۰ سال که افراد عضو گروه خودیاری در شهرستان فریدونکنار در بهار سال ۱۴۰۳ تشکیل داده اند. ابتدا بین تمامی جامعه هدف پرسشنامه تجربه سوگ بارت و اسکات (۱۹۹۸) توزیع شد سپس ۳۰ نفر که تجربه سوگ متوسط (نمره بین ۶۸ تا ۱۰۲) داشته اند به صورت هدفمند و در دسترس انتخاب و به صورت تصادفی به دو گروه آزمایش ۱۵ نفره و کنترل ۱۵ نفره جایگزین می شوند. جهت گردآوری داده ها از پرسشنامه رفتار کمک طلبی دایلورنزو و همکاران (۲۰۱۱) و پرسشنامه تجربه سوگ بارت و اسکات (۱۹۹۸)، استفاده شد. مداخله درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد هیز و همکاران (۲۰۰۴) در ۸ جلسه ۶۰ دقیقه ای اجرا گردید. نتایج نشان داد بین نمرات پیش آزمون و پس آزمون دو گروه ازمایش و کنترل در رفتار کمک طلبی مادران با تجربه سوگ فرزند در شهرستان فریدونکنار تفاوت معنی داری وجود دارد. به طور کلی درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد به ترتیب بر رفتار کمک طلبی مادران با تجربه سوگ فرزند در شهرستان فریدونکنار اثربخش است. با توجه به نتایج حاصل از این پژوهش، توجه به نقش درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد در ایجاد تغییرات در رفتار کمک طلبی تلویحات درمانی مهمی را در بر دارد.

کلیدواژه ها:

رفتار کمک طلبی ، درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد ، مادران با تجربه سوگ فرزند