پیش بینی خودکنترلی و مسئولیت پذیری دانش آموزان متوسطه دوم بر اساس هوش معنوی

چکیده هدف از انجام پژوهش حاضر پیش بینی خودکنترلی و مسئولیت پذیری دانش آموزان بر اساس هوش معنوی در متوسطه دوم بود. جامعه آماری تحقیق حاضر را دانش آموزان دختر و پسر متوسطه دوم شهر تبریز تشکیل می دهند. روش نمونه گیری از نوع نمونه گیری خوشه ای چندمرحله ای بود. در فرآیند نمونه گیری ۳۲۰ نفر از آزمودنی ها مورد آزمون قرار گرفتند. در این پژوهش از پرسشنامه های خود کنترلی تانجی، بامیستر و ین (۲۰۰۴)، مسئولیت پذیری گاف (۱۹۹۰) و سلامت معنوی پولوتزین و الیسون (۱۹۸۲) استفاده گردید. بعد از جمع آوری داده ها، اطلاعات به دست آمده وارد نرم افزار SPSS شد و با استفاده از روش همبستگی و رگرسیون مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت. نتایج پژوهش حاضر نشان داد که بین متغیر مستقل (هوش معنوی) و وابسته (خودکنترلی و مسئولیت پذیر) رابطه معناداری وجود دارد. یافته های حاصل از رگرسیون گویای این نکته بود که ملاک هوش معنوی، متغیر مستقل موفقی در پیش بینی متغیر خودکنترلی و مسئولیت پذیر می باشد. آگاهی رسانی به دانش آموزان و والدین آن ها از طریق کارگاه های آموزشی و بروشورهای اطلاعاتی، می تواند نقش مهمی در بهبود درک این مطلب داشته باشد.

کلیدواژه ها:

خودکنترلی ، مسئولیت پذیری ، هوش معنوی