نقش میانجی ذهنی سازی در رابطه بین مشکلات بین فردی و باورهای شخصیت خودشیفته

هدف: پژوهش حاضر با هدف تعیین نقش میانجی ذهنی سازی در رابطه بین مشکلات بین فردی و باورهای شخصیت خودشیفته در دانشجویان انجام شد. روش: طی یک روش توصیفی_همبستگی، جامعه آماری شامل تمامی دانشجویان دانشگاه شهید مدنی آذربایجان و دانشگاه علوم پزشکی مازندران در سال تحصیلی ۱۴۰۲-۱۴۰۳ به تعداد ۱۳۶۲۴ نفر بود که از این میان تعداد ۴۶۰ نفر به عنوان نمونه و با روش تصادفی_خوشه ای انتخاب شدند. برای جمع آوری داده ها از پرسشنامه عملکرد تاملی فوناگی و همکاران (۲۰۱۶)، پرسشنامه خودشیفتگی مرضی پینکاس و همکاران (۲۰۰۹) و پرسشنامه مقیاس های حلقوی مشکلات بین فردی رایت و همکاران (۲۰۱۸) استفاده شد. جهت تحلیل داده های تحقیق از از نرم افزار spss نسخه ۲۶ و نرم افزار AMOS به ترتیب، در سطح آمار توصیفی و آمار استنباطی و همچنین از همبستگی پیرسون و رگرسیون چندگانه استفاده شد. یافته ها: طبق نتایج، مشکلات بین فردی بر ذهنی سازی (۰.۳۶= β) و باورهای شخصیت خودشیفته (۰.۳۹= β) و ذهنی سازی بر روی باورهای شخصیت خودشیفته (۰.۴۵= β) تاثیر مستقیم دارد (p<۰.۰۵). همچنین نقش میانجی ذهنی سازی در ارتباط بین مشکلات بین فردی و باورهای شخصیت خودشیفته معنی دار می باشد (p<۰.۰۵). نتیجه گیری: بر اساس یافته ها ذهنی سازی به عنوان یک عامل کلیدی در ارتباط با شخصیت خودشیفته عمل می کند و بر روابط اجتماعی و عاطفی افراد تاثیرگذار است. ابعاد ذهنی سازی افراد را مستعد گرایش ها و چالش های خودشیفتگی می کند، که می تواند بر شبکه های حمایت اجتماعی آن ها تاثیر بگذارد. افراد متخصص در این زمینه می توانند هدف قرار دادن خودشیفتگی و اختلال در فرایند ذهنی سازی را به عنوان زمینه های مداخله بالقوه برای افزایش درک افراد از حمایت اجتماعی و رفاه کلی در نظر بگیرند.

کلیدواژه ها:

باورهای شخصیت خودشیفته ، ذهنی سازی ، مشکلات بین فردی