رابطه ی ناگویی هیجانی و شادکامی با پیشرفت تحصیلی دانش آموزان ابتدایی

هدف از پژوهش حاضر بررسی رابطه ی ناگویی هیجانی و شادکامی با پیشرفت تحصیلی دانش آموزان پایه ششم ابتدایی شهرستان فهرج بود. روش پژوهش حاضر توصیفی از نوع همبستگی بود. جامعه ی آماری شامل تمام دانش آموزان دختر و پسر مقطع ابتدایی پایه ششم شهرستان فهرج در سال تحصیلی ۱۴۰۳-۱۴۰۴ بود. در این پژوهش، با استفاده از روش نمونه گیری خوشه ای چندمرحله ای تعداد ۳۵۱ نفر انتخاب شد. برای گردآوری داده ها پرسشنامه های ناگویی عاطفی (TAS-۲۰)، شادکامی (OHQ) و پیشرفت تحصیلی (AAQ) مورد استفاده قرار گرفت. برای تحلیل داده ها از ضریب همبستگی پیرسون و رگرسیون چند متغیری با نرم افزار آماری spss (نسخه ۲۵) استفاده شد. نتایج حاصل از تحلیل ضریب همبستگی پیرسون نشان داد که دشواری در شناسایی احساسات، دشواری در توصیف احساسات و تفکر عینی با پیشرفت تحصیلی رابطه ی منفی و معکوسی دارند. شادکامی با پیشرفت تحصیلی رابطه ی مثبتی دارد. همچنین نتایج حاصل از ضریب رگرسیون چندمتغیری به روش هم زمان نشان داد که ۲۰% واریانس مربوط به پیشرفت تحصیلی به وسیله ناگویی هیجانی و شادکامی تبیین می شود. یافته های پژوهش حاضر نقش سازنده شادکامی در پیشرفت تحصیلی ارتباطی را نشان داد و با افزایش سطح شادی و نشاط در بین دانش آموزان شاهد پیشرفت تحصیلی و تلاش بیشتر آنان خواهیم بود.

کلیدواژه ها:

ناگویی هیجانی ، شادکامی ، پیشرفت تحصیلی