بررسی تاثیر آموزش خودتنظیمی هیجانی بر سازگاری اجتماعی زوجین دارای تعارض زناشویی

هدف از این پژوهش بررسی تاثیر آموزش خودتنظیمی هیجانی بر سازگاری اجتماعی زوجین دارای تعارض زناشویی بود. روش این پژوهش نیمه آزمایشی با طرح پیش آزمون – پس آزمون با گروه کنترل بود. جامعه آماری در این پژوهش شامل تمامی زوجین متاهل دچار تعارض زناشویی مراجعه کننده به مراکز مشاوره خانواده منطقه ۴ تهران در سال ۱۴۰۳ بود. از بین جامعه آماری تعداد ۳۰ نفر از زوجین دارای تعارض زناشویی روش نمونه گیری در دسترس انتخاب و همگی در قالب دو گروه آزمایش (۱۵ نفر) و کنترل (۱۵ نفر) جایگزین شدند. به منظور جمع آوری داده های پژوهش از پرسشنامه سازگاری اجتماعی بل (۱۹۶۱) استفاده شد. گروه آزمایش به مدت ۸ جلسه ۷۵ دقیقه ای تحت آموزش خودتنظیمی هیجانی قرار گرفتند. داده های پژوهش با استفاده از آزمون تحلیل کواریانس چند متغیره مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفتند. نتایج حاصل از تجزیه و تحلیل فرضیه های پژوهش نشان داد که آموزش خودتنظیمی هیجانی بر سازگاری زوجین دارای تعارض زناشویی موثر است (p<۰/۰۱). به عبارت دیگر برنامه آموزشی سبب بهبود سازگاری اجتماعی در آزمودنی ها شده است. با توجه به نتایج به دست آمده از این پژوهش، می توان گفت آموزش خودتنظیمی هیجانی، رویکردی مفید در جهت بهبود و تقویت سازگاری اجتماعی زوجین دارای تعارض زناشویی است.

کلیدواژه ها:

خودتنظیمی هیجانی ، سازگاری اجتماعی ، تعارض زناشویی