اثربخشی درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد بر پریشانی روانشناختی زوجین متقاضی طلاق

هدف از پژوهش حاضر تعیین اثربخشی درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد بر پریشانی روانشناختی زوجین متقاضی طلاق بوده است. روش پژوهش از نوع نیمه آزمایشی و از طرح پیش آزمون پس آزمون همراه با گروه کنترل استفاده شد. جامعه این پژوهش شامل زوجین متقاضی طلاق شهر قائمشهر در سال ۱۴۰۳بودند. سپس با استفاده از روش نمونه گیری در دسترس ۳۲ نفر انتخاب شدند، و بصورت تصادفی در دو گروه آزمایش(۱۶نفر) و کنترل (۱۶نفر) گمارده شد. داده ها با استفاده از پرسشنامه پریشانی روانشناختی جمع آوری شد. سپس آموزش درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد طی ۸ جلسه مشاوره گروهی ۹۰ دقیقه ای هفته ای دو بار بر روی گروه آزمایش اعمال و در نهایت از هر دو گروه پس آزمون گرفته شد. یافته ها نشان داد که میانگین نمرات پریشانی روانشناختی در پس آزمون گروه آزمایش نسبت به گروه کنترل معنادار بوده است. بنابراین درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد بر پریشانی روانشناختی زوجین متقاضی طلاق تاثیر دارد.

کلیدواژه ها:

درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد ، پریشانی روانشناختی ، زوجین متقاضی طلاق