پیش بینی خودمراقبتی براساس انعطاف پذیری روانشناختی در بیماران مبتلا به دیابت نوع۲

هدف از پژوهش حاضر پیش بینی خودمراقبتی بر اساس انعطاف پذیری روانشناختی در بیماران مبتلا به دیابت نوع۲ بود. روش تحقیق از نوع همبستگی و جامعه آماری پژوهش حاضر شامل کلیه بیماران مبتلا به دیابت نوع ۲ مراجعه کننده به بیمارستان البرز و مرکز دیابت مهدیه شهر کرج بود. حجم نمونه با استفاده فرمول تاباخنیک و فیدل (۲۰۰۷) ۱۲۲ نفر در نظر گرفته شد که به صورت نمونه گیری در دسترس از افراد جامعه آماری انتخاب شدند. ابزار جمع آوری اطلاعات در این پژوهش شامل دو پرسشنامه خودمراقبتی رفیعی پور و همکاران (۱۴۰۱) و پرسشنامه انعطاف پذیری روانشناختی کاشدن و همکاران (۲۰۲۰) بود. فرضیات تحقیق با استفاده از آزمون تحلیل رگرسیون مورد بررسی قرار گرفتند. بررسی نتایج در نشان داد ابعاد انعطاف پذیری شنناختی با ضریب تبیین ۲۸۰/۰ خودمراقبیتی در بیماران را پیش بینی رفتار می کند و با توجه به ضرایب رگرسیون به منظور پیش بینی خودمراقبتی و بعد بهره وری انعطاف پذیری شناختی به شکل مثبت و ضرایب بتا ۳۹۷/۰ و بعد اجتناب انعطاف پذیری شناختی به شکل منفی و با ضریب بتا ۳۳۱/۰ وارد معادله رگرسیونی خودمراقبتی در بیماران مبتلا به دیابت نوع۲ شدند(pv<۰/۰۱). در نتیجه می توان گفت هر چه میزان انعطاف پذیری روانشناختی در بعد بهره برداری در بیماران مبتلا به دیابت نوع۲ بیشتر و اجتناب کمتر باشد خودمراقبتی آنها نیز افزایش می باید.

کلیدواژه ها:

خودمراقبتی ، انعطاف پذیری روانشناختی ، بیماران مبتلا به دیابت