اثربخشی درمان متمرکز بر شفقت بر بهزیستی روانشناختی زنان نابارور

چکیده پژوهش حاضر با هدف اثربخشی درمان متمرکز بر شفقت بر بهزیستی روانشناختی زنان نابارور اجرا شده است. روش پژوهش از نوع کمی، نیمه آزمایشی پیش آزمون-پس آزمون و پی گیری با گروه گواه است. جامعه آماری کلیه زنان نابارور شهر تهران که در ۶ ماهه اول سال ۱۴۰۳ به مرکز درمانی بیمارستان صارم مراجعه نموده اند بودند. در پژوهش حاضر ۳۰ نفر تحت بررسی روانشناختی و مصاحبه بالینی قرار گرفتند، برای گردآوری داده ها از پرسشنامه بهزیستی روانشناختی استفاده شده است. پروتکل درمان متمرکز بر شفقت شامل ۸ جلسه است که به صورت گروهی اجرا شد. بر اساس یافته ها نتایج تجزیه و تحلیل داده ها حاکی از آن بود که میانگین متغیر بهزیستی روانشناختی افراد شرکت کننده در گروه های آزمایش در مقایسه با نمره افراد شرکت کننده در گروه گواه پس از دریافت مداخله افزایش معناداری را نشان داده است. نتایج پژوهش حاضر نشان داد که بین درمان مبتنی بر شفقت در افزایش بهزیستی روانشناختی زنان ناباور تفاوت معناداری وجود دارد.

کلیدواژه ها:

اثربخشی درمان متمرکز بر شفقت ، بهزیستی روانشناختی ، زنان نابارور