پیش بینی ناگویی خلقی براساس سبک های فرزندپروری ادراک شده با میانجی گری طرحواره های ناسازگار اولیه در مبتلایان اختلال شخصیت مرزی

اختلال شخصیت مرزی با بی ثباتی در روابط بین فردی، بی نظمی عاطفی، تکانشگری و تحریف هویت شناخته می شود و تاثیرات زیادی بر زندگی فرد و جامعه دارد. هدف پژوهش حاضر پیش بینی ناگویی خلقی براساس سبک های فرزندپروری ادراک شده با میانجی گری طرحواره های ناسازگار اولیه در مبتلایان اختلال شخصیت مرزی می باشد. طرح پژوهش از نوع همبستگی است. جامعه آماری این پژوهش بیمارانی بودند که در سال ۱۴۰۲-۱۴۰۱ به مراکزدرمانی شهر اهواز مراجعه کردند. روش نمونه گیری نیز از نوع نمونه گیری دردسترس بود. از ۲۰۰ نفر نمونه، ۱۸۷ نفر وارد تحلیل نهایی شدند. داده ها طی مصاحبه تشخیصی متخصصان و روان پزشکان و تکمیل پرسشنامه ها از جمله پرسشنامه طرحواره های ناسازگار اولیه (فرم کوتاه)، سبک فرزندپروری بامریند و ناگویی خلقی تورنتو جمع آوری شدند. نتایج حاکی از آن بود که در مدل تحلیل مسیر، اثر غیرمستقیم سبک فرزندپروری مقتدرانه بر ناگویی خلقی به صورت منفی (۰۰۶/۰=p،۰۳۹/۰-= β)و اثر غیر مستقیم سبک فرزندپروری مستبدانه (۰۳۵/۰=p،۰۳۵/۰= β) و سبک فرزندپروری سهل گیرانه (۰۰۸/۰=p،۰۴۴/۰= β) بر ناگویی خلقی به صورت مثبت معنا دار بود. براساس یافته های این پژوهش، سبک های فرزندپروری به واسطه ی طرحواره های ناسازگار حوزه بریدگی و طرد می توانند ناگویی خلقی را مورد پیش بینی قرار دهند. بطوری که تمایل والدین به سبک فرزندپروری مقتدرانه با کاهش سطوح طرحواره ها و به تبع کاهش ناگویی خلقی همراه است درحالی که تمایل والدین به سبک فرزندپروری مستبدانه و سهل گیرانه با افزایش سطوح طرحواره ها، باعث افزایش ناگویی خلقی می شود.

کلیدواژه ها:

اختلال شخصیت مرزی ، سبک های فرزندپروری ، طرحواره های ناسازگار اولیه ، ناگویی خلقی