اثربخشی طرحواره درمانی بر گرایش به خودکشی زنان مراجعه کننده به مراکز مشاوره

هدف از این پژوهش تعیین اثربخشی طرحواره درمانی بر گرایش به خودکشی زنان مراجعه کننده به مراکز مشاوره ای بوده است. روش پژوهش از نوع نیمه آزمایشی و از طرح پیش آزمون پس آزمون همراه با گروه کنترل استفاده شد. جامعه آماری پژوهش حاضر شامل زنان مراجعه کننده به مراکز مشاوره ای شهر اراک در سال ۱۴۰۳ بودند. روش نمونه گیری بصورت در دسترس بود و با استفاده از این روش تعداد ۳۰ نفر به عنوان نمونه آماری انتخاب و بصورت تصادفی در دو گروه آزمایش(۱۵ نفر) و کنترل (۱۵ نفر) گمارده شد. ابزار پژوهش گرایش به خودکشی بوده است. آزمودنی های گروه آزمایش به مدت ۱۰ جلسه ۹۰ دقیقه ای مداخله صورت گرفت ولی گروه کنترل مداخله ای دریافت نکرد. پس از اتمام جلسات، از هر دو گروه پس آزمون مورد سنجش مجدد قرار گرفتند. یافته ها نشان داد که میانگین نمرات گرایش به خودکشی در پس آزمون گروه آزمایش نسبت به گروه کنترل تفاوت معناداری دارد. بنابراین طرحواره درمانی بر گرایش به خودکشی زنان مراجعه کننده به مراکز مشاوره ای تاثیر دارد.

کلیدواژه ها:

طرحواره درمانی ، گرایش به خودکشی ، زنان مراجعه کننده به مراکز مشاوره ای