کاربرد رویکرد پارادایمی بومی و منطقه ای در اجرای مدیریت نوآورانه در آموزش و پرورش

هدف پژوهش حاضر، بررسی و تبیین کاربرد رویکرد پارادایمی بومی و منطقه ای در اجرای مدیریت مبتنی بر نوآوری در نظام آموزش و پرورش است. در عصر حاضر، سازمان های آموزشی با چالش هایی همچون تحولات فناورانه، نیازهای پیچیده ذی نفعان و ضرورت پاسخگویی مستمر روبه رو هستند. این شرایط، آموزش و پرورش را ناگزیر ساخته است که به سمت الگوهای نوین مدیریتی حرکت کند. یکی از این الگوها، مدیریت نوآورانه است که برای تحقق اثربخش خود نیازمند در نظر گرفتن ویژگی های فرهنگی، اجتماعی و منطقه ای هر استان است. از همین رو، اتخاذ یک رویکرد پارادایمی بومی و منطقه ای می تواند نقش کلیدی در موفقیت چنین مدل هایی ایفا کند. یافته ها نشان دادند که توجه به پارادایم بومی و منطقه ای موجب ارتقای اثربخشی چهار دسته عوامل سازمانی، نهادی، فردی و محیطی در مدل مدیریت نوآورانه می شود. این رویکرد، زمینه ساز تدوین نقشه راه استراتژیک و برنامه عملیاتی متناسب با نیازهای محلی و فرهنگی است و به ویژه در فرآیندهایی مانند جذب، توسعه، جبران خدمت و ارزیابی عملکرد تاثیر چشمگیری دارد. بر این اساس، پیشنهاد می شود سیاست گذاران آموزشی با بهره گیری از ظرفیت های بومی و تقویت هویت منطقه ای، بستر تحقق نوآوری پایدار را فراهم آورند.

کلیدواژه ها:

آموزش و پرورش ، مدیریت نوآورانه ، رویکرد پارادایمی ، بومی سازی ، مازندران