بررسی مروری آموزش و پرورش تلفیقی- فراگیر

آموزش و پرورش فراگیر به عنوان یکی از مهم ترین رویکردهای نوین در نظام های آموزشی معاصر، بر اصل برابری فرصت های یادگیری برای همه کودکان، اعم از عادی و دارای نیازهای ویژه، تاکید دارد. این رویکرد بر پایه ی اصول حقوق بشری، عدالت اجتماعی و مشارکت فعال تمام یادگیرندگان در فرآیند آموزش استوار است. پژوهش حاضر با بهره گیری از روش تحقیق مروری و تحلیل چند مقاله علمی و پژوهشی مرتبط، به بررسی مفهومی، نظری و اجرایی آموزش فراگیر در ایران و جهان می پردازد. یافته های پژوهش نشان می دهد که آموزش فراگیر علاوه بر تقویت رشد تحصیلی و اجتماعی دانش آموزان با نیازهای ویژه، موجب ارتقای مهارت های اجتماعی دانش آموزان عادی، بهبود نگرش فرهنگی جامعه و توانمندسازی معلمان در مدیریت تفاوت های فردی می شود. با این حال، اجرای آن با چالش هایی همچون کمبود منابع انسانی متخصص، نگرش منفی برخی معلمان و والدین، فقدان زیرساخت های مناسب و ناتوانی نظام آموزشی در پاسخ به نیازهای متنوع دانش آموزان مواجه است. بر اساس تحلیل محتوای متون مورد بررسی، اجرای موفق آموزش فراگیر مستلزم طراحی محیط های آموزشی سازگار، تقویت نظام های حمایتی، آموزش تخصصی معلمان، مشارکت خانواده ها و بازنگری در سیاست گذاری آموزشی است. این مقاله با هدف تبیین جامع ابعاد نظری و اجرایی آموزش فراگیر، ضمن ترسیم وضعیت موجود، راهکارهایی برای ارتقای این رویکرد در نظام آموزشی کشور ارائه می دهد.

کلیدواژه ها:

آموزش فراگیر ، عدالت آموزشی ، نیازهای ویژه ، سازگاری محیط آموزشی ، مشارکت خانواده