تاثیر روان پویشی کوتاه مدت بر تمایزیافتگی خود در افراد دارای اختلال شخصیت مرزی

هدف از انجام پژوهش حاضر تاثیر روان پویشی کوتاه مدت بر تمایزیافتگی خود در افراد دارای اختلال شخصیت مرزی بود. پژوهش حاضر از نوع نیمه آزمایشی با طرح پیش آزمون- پس آزمون با گروه کنترل می باشد. جامعه آماری شامل کلیه نوجوانان با اختلال شخصیت مرزی مراجعه کننده به مراکز مشاوره شهر ساری در سال بود. ابزارهای گردآوری داده ها شامل پرسشنامه تمایزیافتگی خود اسکورون و فریدلندر (۱۹۹۸) و پروتکل روان پویشی کوتاه مدت تسکا، میکائیل و هویت (۲۰۰۵) بود. داده های پژوهش با استفاده از نرم افزار بسته آماری در علوم اجتماعی، نسخه ۲۶ SPSS مورد تحلیل قرار گرفت. در قسمت توصیفی داده ها از شاخص های آماری میانگین و انحراف معیار، در مراحل پیش آزمون و پس آزمون استفاده شد. همچنین به منظور بررسی نرمال بودن متغیرهای پژوهش از آزمون کالموگروف اسمیرنف و به منظور بررسی تجانس واریانس ها از آزمون لوین استفاده گرفت. در قسمت استنباطی داده ها نیز به منظور مقایسه میانگین نمرات دو گروه آزمایش و کنترل و اثر نمرات پیش آزمون و سایر متغیر های مداخله گر بر پس آزمون، از تحلیل کوواریانس یک متغیری و چند متغیری استفاده شد. نتایج نشان داد که روان پویشی کوتاه مدت بر تمایزیافتگی خود در افراد دارای اختلال شخصیت مرزی اثربخش است.

کلیدواژه ها:

روان پویشی کوتاه مدت ، تمایزیافتگی خود ، اختلال شخصیت مرزی