اثربخشی روان درمانی شناختی-رفتاری بر بهبود کیفیت زندگی بیماران پس از ابتلا به سکته قلبی

هدف این پژوهش بررسی اثربخشی روان درمانی شناختی-رفتاری بر بهبود کیفیت زندگی بیماران پس از ابتلا به سکته قلبی است. پژوهش حاضر یک مطالعه نیمه تجربی با طرح پیش آزمون-پس آزمون و گروه گواه بود. ابزار مورد استفاده پرسشنامه استاندارد کیفیت زندگی مینه سوتا (MLFH) بود. جامعه آماری شامل کلیه بیماران ۶۵-۴۵ سال مبتلا به بیماری قلبی و سابقه سکته قلبی که در بیمارستان جوادالائمه مشهد در سال ۱۴۰۲ بودند که در گروه آزمایش شناختی-رفتاری (۱۵ نفر) و گروه کنترل (۱۵ نفر) تقسیم بندی شدند. گروه آزمایش تحت مداخله پروتکل درمان شناختی رفتاری گروهی محتوای درمان بر اساس سرفصل های کتاب درمان شناختی رفتاری برای بیماری های مزمن پزشکی تدوین شده و این مداخله در ۹ جلسه ۹۰ دقیقه ای قرار گرفتند. داده ها با استفاده از تحلیل واریانس تک و چند متغیره تجزیه و تحلیل شد. نتایج نشان می دهد که مداخله آموزشی درمان شناختی رفتاری بر کیفیت زندگی بیماران در سطح خطای ۵ درصد اثر معناداری داشته است. مبنی بر اینکه در پس از مداخله آموزشی روان درمانی شناختی رفتاری میزان کیفیت زندگی در این گروه نسبت به گروه کنترل افزایش داشته است. با توجه به نتایج می توان گفت که روان درمانی شناختی-رفتاری بر بهبود کیفیت زندگی بیماران پس از ابتلا به سکته قلبی اثر بخش می باشد.

کلیدواژه ها:

شناختی-رفتاری ، بهبود کیفیت زندگی ، بیماری قلبی