تاثیر روان درمانی حمایتی گروهی به شیوه (روان درمانی بین فردی) در کاهش علائم افسردگی بازنشستگان شهرستان بابل

زمینه و هدف: بازنشستگی به عنوان یک پدیده اجتماعی، واقعیت مهمی است که لاجرم در زندگی شغلی انسان رخ می دهد. پژوهش حاضر با هدف بررسی تاثیر روان درمانی حمایتی گروهی با تکیه بر روش روان درمانی بین فردی و به منظور کاهش علائم افسردگی در افراد بازنشسته شهرستان بابل صورت گرفته است. روش بررسی: در این پژوهش پرسش نامه افسردگی بک ۲ میان ۱۰۰ نفر افراد بازنشسته زن و مرد که به روش خوشه ای تصادفی انتخاب شده اند، اجرا و پس از تفسیر آزمون ۱۵ نفر از این تعداد که نمره آزمون افسردگی آنها بیش از ۱۴ بود، به عنوان افراد نهایی انتخاب شدند و به دو گروه ۸ نفره (گروه آزمایش) و ۷ نفره (گروه کنترل) تقسیم شدند. پس از برگزاری۱۰ جلسه کارگاه روان درمانی مداخله ای بر روی گروه آزمایش شونده، پس آزمون ها مجددا بر روی تمامی ۱۵ فرد اجرا شد. در نهایت، داده های جمع آوری شده به کمک آزمون t مستقل در نرم افزار آماری SPSS statistics نسخه ۱۹.۰.۰ پیاده سازی گردید. یافته ها: از آنجا که سطح معناداری آزمون t در تمامی آزمایش ها کمتر از ۰.۰۵ می باشد، می توان نتیجه گرفت که روش روان درمانی بین فردی به شیوه گروهی به طرز معناداری بر کاهش افسردگی افراد بازنشسته تاثیر گذار است. نتیجه گیری: نتایج تحقیق نشان می دهد که می توان از روش روان درمانی بین فردی به شیوه گروهی به عنوان روشی مستقل و یا در کنار سایر درمان ها در جهت کاهش علائم افسردگی استفاده کرد.

کلیدواژه ها:

افراد بازنشسته ، روان درمانی ، روان درمانی بین فردی ، افسردگی