اثر بخشی روان درمانی مثبت نگر بر خودشفقت ورزی، تاب آوری و حس ارزشمندی در زنان مراجعه کننده به مراکز اقامتی ترک اعتیاد شهر اهواز

هدف پژوهش حاضر اثر بخشی روان درمانی مثبت نگر بر خودشفقت ورزی، تاب آوری و حس ارزشمندی در زنان مراجعه کننده به مراکز اقامتی ترک اعتیاد شهر اهواز بود. جامعه آماری شامل کلیه زنان معتاد شهر اهواز که در سال ۱۴۰۳ مراجعه کننده به مراکز اقامتی ترک اعتیاد بودند که تعداد آن ها ۴۵۸ نفر بود حجم نمونه ۳۰ زن معتاد بود که براساس نمونه گیری در دسترس انتخاب و به طور تصادفی در دو گروه آزمایش و گواه (هر گروه ۱۵ نفر) قرار گرفتند. طرح پژوهش از نوع نیمه تجربی، پیش آزمون – پس آزمون با گروه کنترل بود. ابزارهای مورد استفاده در این پژوهش شامل: تاب آوری، کانر و دیویدسون (۲۰۰۳)، مقیاس شفقت به خود، نف (۲۰۰۳)، احساس ارزشمندی، ویلسون و همکاران (۲۰۱۰) و مداخله روان درمانی مثبت نگر، گودوین (۲۰۱۰) بودند. پس از گزینش تصادفی گروه ها، از گروه آزمایش و گروه کنترل پیش آزمون به عمل آمد. سپس بر روی گروه آزمایش، مداخله روان درمانی مثبت نگر در ۱۰ جلسه آموزشی ۹۰ دقیقه ای به صورت گروهی برگزار گردید. جهت تجزیه و تحلیل داده ها از روش تحلیل کوواریانس و نرم افزار۲۳spss استفاده شد. با توجه به یافته های بدست آمده مقدار ۴۴۷/۴۶F=، ۰۰۰۱/۰P< می باشد که نشان می دهد تحلیل کوواریانس به طور کلی معنادار بوده است و نتایج نشان می دهد که روان درمانی مثبت نگر بر خودشفقت ورزی، تاب آوری و حس ارزشمندی در زنان مراجعه کننده به مراکز اقامتی ترک اعتیاد شهر اهواز موثر است.

کلیدواژه ها:

روان درمانی مثبت نگر ، خودشفقت ورزی ، تاب آوری ، حس ارزشمندی ، مراکز اقامتی ترک اعتیاد