بررسی اثربخشی آموزش راهبردهای هیجانی مدار بر هیجان ها، خودکارآمدی و اهمال کاری در دانش آموزان دختر دوره اول دبیرستان شبکه های اجتماعی شهرستان مسجدسلیمان

هدف این پژوهش بررسی اثربخشی آموزش راهبردهای هیجانی مدار بر هیجان ها، خودکارآمدی و اهمال کاری در دانش آموزان دختر دوره اول دبیرستان شبکه های اجتماعی شهرستان مسجدسلیمان بود. روش پژوهش حاضر از نوع آزمایشی میدانی می باشد. جامعه آماری این پژوهش شامل کلیه دانش آموزان دختر دوره اول دبیرستان شبکه های اجتماعی شهرستان مسجدسلیمان که در سال تحصیلی ۱۴۰۲-۱۴۰۳ مشغول به تحصیل هستند. برای تعیین نمونه با روش نمونه گیری تصادفی خوشه ای ابتدا ۳ مدرسه انتخاب و سپس پرسش نامه اعتیاد به شبکه های اجتماعی در بین آنان توزیع شد و از میان دانش آموزانی که نمرات آنان یک انحراف استاندارد بالاتر از میانگین بود، ۳۰ نفر به صورت تصادفی به عنوان نمونه آماری انتخاب شد؛ و ۱۵ نفر را به عنوان گروه آزمایش و ۱۵ نفر دیگر را به عنوان گروه گواه قرار دادیم. ابزار جمع آوری داده های پژوهش پرسش نامه اعتیاد به شبکه های مجازی صادق زاده و همکاران (۱۳۹۷)، مقیاس اهمال کاری تحصیلی سواری (۱۳۹۰)، پرسش نامه خودکارآمدی تحصیلی جینکز و مورگان (۱۹۹۹)، پرسش نامه هیجانات تحصیلی پکران و همکاران (۲۰۰۲) و پروتکل آموزش راهبردهای هیجان مدار البوت و همکاران (۲۰۰۴) بود. داده ها با آزمون تحلیل کوواریانس تجزیه وتحلیل شد. نتایج نشان داد آموزش راهبردهای هیجانی مدار بر هیجان ها، خودکارآمدی و اهمال کاری در دانش آموزان دختر دوره اول دبیرستان شبکه های اجتماعی شهرستان مسجدسلیمان تاثیر دارد (P<۰.۰۵ و F=۵۳.۷۱۸).

کلیدواژه ها:

هیجان های تحصیلی ، خودکارآمدی ، اهمال کاری تحصیلی ، شبکه های اجتماعی