اثربخشی درمان شناختی- رفتاری بر اجتناب شناختی و همجوشی شناختی در زنان مراجعه کننده به مراکز جراحی زیبایی شهر اهواز

هدف پژوهش حاضر تعیین اثربخشی درمان شناختی- رفتاری بر اجتناب شناختی و همجوشی شناختی در زنان مراجعه کننده به مراکز جراحی زیبایی شهر اهواز بود. جامعه آماری شامل کلیه زنان متقاضی جراحی زیبایی شهر اهواز در سال ۱۴۰۳ بودند که به مراکز زیبایی مراجعه نموده و تعداد آن ها ۳۵۰ نفر بود و حجم نمونه ۳۰ نفر زن متقاضی جراحی زیبایی بود که براساس نمونه گیری در دسترس انتخاب و به طور تصادفی در دو گروه آزمایش و گواه (هر گروه ۱۵ نفر) قرار گرفتند. طرح پژوهش از نوع نیمه تجربی، پیش آزمون – پس آزمون با گروه کنترل بود. ابزارهای مورد استفاده در این پژوهش شامل پرسشنامه اجتناب شناختی (بوند،۲۰۰۷)، پرسشنامه همجوشی شناختی (گیلاندرز و همکاران،۲۰۱۴) و جلسات درمان شناختی رفتاری، (هاوتون و همکاران،۲۰۰۸) بودند. پس از گزینش تصادفی گروه ها، از گروه آزمایش و گروه کنترل پیش آزمون به عمل آمد. سپس بر روی گروه آزمایش، مداخله شناختی- رفتاری به مدت ۸ جلسه و هر جلسه به مدت ۹۰ دقیقه، دو بار در هفته ارائه شد. جهت تجزیه و تحلیل داده ها از روش تحلیل کوواریانس و نرم افزار۲۳spss استفاده شد. با توجه به یافته های بدست آمده از متغیرهمجوشی شناختی مقدار ۸۷۱/۸۰F=، ۰۰۱/۰P< و متغیر اجتناب شناختی مقدار ۸۷۱۸F=، ۰۰۱/۰P< می باشد که نشان می دهد تحلیل کوواریانس به طور کلی معنادار بوده است و نتایج نشان می دهد که درمان شناختی رفتاری بر همجوشی شناختی و اجتناب شناختی زنان مراجعه کننده به مراکز جراحی زیبایی شهر اهواز اثر دارد.

کلیدواژه ها:

درمان شناختی- رفتاری ، همجوشی شناختی ، اجتناب شناختی ، جراحی زیبایی