تبیین تداخل میان فناوری جدید و سنتی در فرایند آموزش و یادگیری

مقدمه: تداخل میان فناوری جدید و روش های سنتی در فرایند آموزش و یادگیری یکی از چالش های مهم در نظام های آموزشی معاصر است، لذا این پژوهش با هدف تبیین تداخب میان فناوری جدید و سنتی در فرایند آموزش و یادگیری انجام شده است. روش تحقیق: این پژوهش از روش تحقیق کیفی و رویکرد نظریه زمینه ای (Grounded Theory) بهره برده است. نمونه گیری به صورت هدفمند و گلوله برفی انجام شد و ۱۶ نفر از معلمان، اساتید دانشگاه و کارشناسان آموزش و پرورش که تجربه و دانش کافی در زمینه تداخل فناوری و آموزش سنتی داشتند، برای مصاحبه انتخاب شدند. مصاحبه های نیمه ساختاریافته به مدت ۳۰ دقیقه تا یک ساعت انجام شد و داده ها با استفاده از نرم افزار Maxqda نسخه ۲۰۲۰ و به روش کدگذاری باز، محوری و انتخابی تحلیل شدند. یافته ها: یافته های پژوهش نشان داد که فناوری جدید تاثیرات متعددی بر آموزش و یادگیری دارد. این تاثیرات شامل افزایش انگیزه و مشارکت دانش آموزان، بهبود فرآیند یادگیری و حفظ اطلاعات، و ایجاد چالش هایی همچون کمبود تجهیزات و منابع مالی بود. همچنین، ترکیب مناسب فناوری جدید با روش های سنتی می تواند به افزایش کارایی و جذابیت فرایند آموزش منجر شود. نتیجه گیری: این تحقیق نشان می دهد که ترکیب فناوری جدید و آموزش سنتی می تواند بهبودهای قابل توجهی در فرآیند یادگیری ایجاد کند. با این حال، باید به چالش ها و نیازهای مختلفی که در این مسیر وجود دارد، توجه شود و راهبردهای مناسبی برای بهره برداری بهینه از هر دو روش تدوین گردد. این امر نیازمند برنامه ریزی دقیق، تخصیص منابع کافی و حمایت مدیران آموزشی است. بر اساس یافته ها، پیشنهاد می شود که نظام های آموزشی به سمت یکپارچه سازی فناوری جدید و روش های سنتی حرکت کنند تا بتوانند از مزایای هر دو بهره مند شوند و چالش های موجود را به حداقل برسانند.

کلیدواژه ها:

فناوری ، آموزش ، یادگیری