بررسی رابطه سبک دلبستگی با رضایت زناشویی با میانجی گری تفاهم زوجین در طلاق عاطفی (مورد مطالعه: متاهلان شهرستان آمل)

هدف پژوهش حاضر بررسی رابطه بین سبک های دلبستگی و رضایت زناشویی با میانجی گری تفاهم زوجین در طلاق عاطفی بود. این مطالعه از نوع توصیفی-همبستگی و مبتنی بر مدل سازی معادلات ساختاری بود. جامعه آماری شامل کلیه افراد متاهلی بود که در سال ۱۴۰۲ به مراکز مشاوره شهرستان آمل مراجعه کرده بودند. نمونه ای شامل ۸۰ نفر با روش نمونه گیری در دسترس انتخاب شد. ابزارهای پژوهش شامل پرسشنامه سبک دلبستگی بزرگسالان هازن و شیور (۱۹۸۷)، رضایت زناشویی اولسون (۱۹۸۹)، تفاهم زوجین جاودان (۲۰۱۴) و طلاق عاطفی گاتمن (۲۰۰۸) بود. داده ها با استفاده از نرم افزارهای SPSS)نسخه ۲۶) و AMOS)نسخه ۲۴) تحلیل شدند. یافته ها نشان داد سبک دلبستگی ایمن با افزایش تفاهم و رضایت زناشویی مرتبط است، در حالی که سبک های اجتنابی و دوسوگرا با کاهش این متغیرها و افزایش طلاق عاطفی ارتباط دارند. همچنین نقش میانجی تفاهم زوجین در رابطه بین سبک دلبستگی و رضایت زناشویی تایید شد. نتایج نشان می دهد که تفاوت در سبک های دلبستگی می تواند به طور معناداری کیفیت روابط زناشویی را تحت تاثیر قرار دهد و با بهبود تفاهم میان زوجین، می توان رضایت زناشویی را ارتقاء و طلاق عاطفی را کاهش داد. پیشنهاد می شود مشاوران خانواده در مداخلات بالینی، به سبک دلبستگی و مهارت های تفاهم زوجین توجه ویژه ای داشته باشند.

کلیدواژه ها:

سبک دلبستگی ، رضایت زناشویی ، تفاهم زوجین ، طلاق عاطفی ، معادلات ساختاری