نقش سبکهای تربیتی و سبکهای اسنادی در پیش بینی اختلال سلوک با واسطه گری طرح واره های ناسازگار اولیه در بین دانش آموزان دختر دوره ی دوم متوسطه

هدف پژوهش حاضر، بررسی نقش سبکهای تربیتی و سبکهای اسنادی در پیش بینی اختلال سلوک با واسطه گری طرحواره های ناسازگار اولیه در دانش آموزان دوره دوم متوسطه بود. جامعه آماری، شامل کلیه دانش آموزان دختر دوره دوم متوسطه شهر مهاباد در سال تحصیلی ۱۴۰۲-۱۴۰۱ بود و با روش نمونه گیری تصادفی خوشه ای چند مرحله ای ۳۵۰ نفر به عنوان نمونه گزینش شدند. به منظور جمع آوری اطلاعات از پرسشنامه های علایم مرضی کودکان CSI-۴، پرسشنامه ی سبکهای فرزندپروری بامریند، پرسشنامه ی سبکهای اسنادی، پرسشنامه طرحواره های ناسازگار اولیه یانگ استفاده گردید. جهت تجزیه و تحلیل داده ها از مدل معادلات ساختاری در نرم افزار Smart-PLS۳ و Spss-۲۵ استفاده شد. نتایج نشان داد که ارتباط مثبت و معناداری بین سبکهای تربیتی سهل گیرانه و مستبدانه با اختلال سلوک و رابطه منفی و معناداری بین سبک تربیتی قاطعانه با اختلال سلوک وجود دارد(۰۵/۰ ≥ p). رابطه بین سبک اسنادی موقعیت مثبت با اختلال سلوک منفی و معنادار و سبک اسنادی موقعیت منفی با اختلال سلوک مثبت و معنادار است (۰۵/۰ ≥ p). رابطه تمام ابعاد طرحواره های ناسازگار اولیه با اختلال سلوک مثبت و معنادار می باشد (۰۵/۰ ≥ p).

کلیدواژه ها:

اختلال سلوک ، سبک تربیتی ، سبک اسنادی ، طرحواره های ناسازگار اولیه