اثربخشی آموزش شناختی مبتنی بر ذهن آگاهی، بر خوش بینی آموزشی، خستگی و صلاحیت حرفه ای معلمان دوره ابتدایی

چکیده این پژوهش با هدف بررسی اثربخشی آموزش شناختی مبتنی بر ذهن آگاهی، بر خوش بینی آموزشی، خستگی و صلاحیت حرفه ای معلمان دوره ابتدایی شهر اصفهان به مرحله اجرا درآمد. روش پژوهش نیمه آزمایشی از نوع پیش آزمون و پس آزمون با گروه کنترل بود. جامعه آماری را کلیه معلمان مقطع ابتدایی شهر اصفهان که در سال تحصیلی ۱۴۰۰-۱۴۰۱ شامل می شد. بدین منظور ۴۰ نفر از معلمان که دارای معیارهای ورود به پژوهش بودند به شیوه نمونه گیری خوشه ای، انتخاب شدند و به طور تصادفی در گروه آزمایشی و گروه کنترل جایگزین شدند (هر گروه ۲۰ نفر). معلمان به پرسشنامه های خوش بینی آموزشی معلم (بیرد و همکاران، ۲۰۰۸)؛ خستگی (چالدر، ۱۹۹۳) و صلاحیت های حرفه ای معلمان (ملائی نژاد، ۱۳۹۱) پاسخ دادند، آزمودنی های گروه آزمایش به مدت ۸ جلسه ۹۰ دقیقه ای تحت آموزش شناختی مبتنی بر ذهن آگاهی قرار گرفتند اما بر گروه کنترل مداخله ای صورت نگرفت. برای تجزیه و تحلیل داده ها از تحلیل کوواریانس چند متغیره استفاده گردید. یافته ها حاکی از افزایش خوش بینی آموزشی و صلاحیت حرفه ای و کاهش خستگی بعد از مداخله بود. میزان تاثیر این آموزش ها بر افزایش خوش بینی آموزشی و صلاحیت حرفه ای به ترتیب برابر با ۵۴/۹ و ۲۴/۵ درصد و در کاهش خستگی ۴۲ درصد به دست آمد. همچنین نتایج پژوهش حاکی از پایداری اثربخشی در مرحله پیگیری بود. بنابر نتایج این پژوهش برای ارتقا توانمندی حرفه ای معلمان می توان از این آموزش استفاده نمود.

کلیدواژه ها:

آموزش شناختی مبتنی بر ذهن آگاهی ، خوش بینی آموزشی ، خستگی ، صلاحیت حرفه ای معلمان