اثربخشی ایماگوتراپی بر تمایل جنسی زوجین دارای تعارض زناشویی

هدف از پژوهش حاضر تعیین اثربخشی ایماگوتراپی بر تمایل جنسی زوجین دارای تعارض زناشویی بود. این روش تحقیق نیمه آزمایشی از نوع پیش آزمون و پس آزمون با گروه کنترل بود. جامعه آماری پژوهش شامل کلیه زوجینی بود که در سال ۱۴۰۲-۱۴۰۳ دارای تعارض زناشویی بودند و در استان کرج زندگی می کردند. حجم نمونه به صورت در دسترس از بین مراجعین مرکز مشاوره سبک زندگی دانشگاه پیام نور واحد کرج، ۳۰ زوج انتخاب شدند و به صورت جایگزینی تصادفی هر دو گروه ۱۵ زوجینی قرار گرفتند. ابزار گردآوری داده ها شامل پرسشنامه تمایل جنسی هالبرت (۱۹۹۲) بود و همچنین بر روی گروه آزمایشی برنامه مداخله ای ایماگوتراپی در ده جلسه هفته ای یک بار و به شیوه گروهی به مدت ۹۰ دقیقه اجرا شد و گروه کنترل هیچ مداخله ای را دریافت نکرد. داده ها جمع آوری شده با استفاده از شاخص های توصیفی (میانگین، انحراف معیار، چولگی و کشیدگی) استفاده شد. در قسمت آمار استنباطی و برآورد فرضیات از تحلیل کواریانس چندمتغیره و آزمون های تحلیل واریانس آمیخته استفاده شد. برای تحلیل داده ها از نرم افزار -۲۶ SPSS استفاده شد. نتایج یافته ها نشان داد؛ ایماگوتراپی میزان تعارض زناشویی را در بین زوجین دارای تعارض زناشویی کاهش داده است. بنابراین می توان گفت؛ ایماگوتراپی می تواند برای افرادی که دارای تعارضان زناشویی هستند به عنوان یک درمان موثر مورد استفاده قرار گیرد.

کلیدواژه ها:

تمایل جنسی زوجین ، ایماگوتراپی ، زوجین با تعارض زناشویی