اثربخشی درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد بر تحمل پریشانی و کیفیت خواب در پرستاران شیفت شب

این پژوهش با هدف اثر بخشی درمان پذیرش و تعهد بر تحمل پریشانی و کیفیت خواب در پرستاران شیفت شب انجام شد. پژوهش نیمه آزمایشی با طرح پیش آزمون و پس آزمون با دو گروه آزمایش و کنترل بود. جامعه آماری شامل تمامی پرستاران شاغل در بخش اورژانس ۱۱۵ شهر شیراز در سال ۱۴۰۴ بود که از بین آنها با در نظر گرفتن معیارهای ورود به پژوهش و براساس نوع تحقیق تعداد ۳۰ نفر با نمونه گیری در دسترس انتخاب و با شیوه انتصاب تصادفی در دو گروه مساوی (آزمایش ۱۵ نفر و کنترل ۱۵ نفر) گمارش شدند. برای گردآوری اطلاعات از پرسشنامه تحمل پریشانی (سیمونز و گاهر، ۲۰۰۵) و کیفیت خواب بویس و همکاران (۱۹۸۹) استفاده شد. درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد برای افراد گروه آزمایش طی ۸ جلسه اعمال شد اما افراد گروه کنترل مداخله ای دریافت نکردند. تحلیل داده ها با روش های آمار توصیفی و آنالیز کوواریانس با نرم افزار آماری SPSS v۲۶ انجام شد. نتایج دلالت بر این داشت که شرکت در جلسات درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد افزایش نمره کل تحمل پریشانی (۰/۰۱۸>P) و بهبود کیفیت خواب (۰/۰۱۵>P) در افراد گروه آزمایش و در مرحله پس آزمون برخلاف افراد گروه کنترل تاثیر مثبت و معناداری داشته است (۰/۰۵>P). لذا می توان نتیجه گرفت مداخله مبتنی بر پذیرش و تعهد به واسطه تعدیل باورهای ناکارآمد و فعال سازی رفتاری هیجانی از ظرفیت مناسبی برای بهبود وضعیت روان شناختی و کیفیت خواب پرسنل پرستاری برخوردار است.

کلیدواژه ها:

درمان پذیرش و تعهد ، تحمل پریشانی ، کیفیت خواب ، پرستار ، شیفت شب