مقایسه عملکرد اسیدهای ژلی و امولسیونی در عملیات اسیدکاری مخازن کربناته

این پژوهش به بررسی تطبیقی عملکرد اسیدهای ژلی و امولسیونی در عملیات اسیدکاری مخازن کربناته می پردازد. اسیدکاری یکی از روش های اصلی برای افزایش نفوذپذیری سنگ مخزن و بهبود جریان سیالات است اما واکنش سریع اسید با سنگ های کربناته و خوردگی تجهیزات از چالش های مهم این فرآیند به شمار می رود. در سال های اخیر استفاده از اسیدهای اصلاح شده نظیر اسیدهای ژلی و امولسیونی به عنوان راهکاری نوین برای کنترل نرخ واکنش و افزایش عمق نفوذ اسید مطرح شده است. در این تحقیق ویژگی های فیزیکی و شیمیایی دو نوع اسید یادشده شامل ویسکوزیته، پایداری حرارتی، میزان خوردگی، و توان نفوذ در سنگ مخزن مورد بررسی و مقایسه قرار گرفته است. نتایج مطالعات آزمایشگاهی و میدانی نشان می دهد که اسیدهای ژلی به دلیل افزایش ویسکوزیته و کاهش سرعت واکنش در کنترل نفوذ و کاهش خوردگی موثرتر هستند در حالی که اسیدهای امولسیونی به دلیل پایداری حرارتی بالا در دماهای بیش از ۱۲۰ درجه سانتیگراد عمق نفوذ بیشتری ایجاد می کنند همچنین استفاده ترکیبی از دو نوع اسید (سیستم هیبریدی) در سازندهای ناهمگن می تواند به بهبود عملکرد کلی عملیات منجر شود. بنابراین انتخاب نوع اسید مناسب باید با توجه به شرایط دمایی، فشار، و نوع سازند انجام گیرد. نتایج این پژوهش می تواند مبنایی برای طراحی بهینه ی عملیات اسیدکاری در مخازن کربناته ایران فراهم سازد.

کلیدواژه ها:

اسیدکاری ، فناوری نوین ، امولسیون ، اسید ژلی