مروری تحلیلی بر نقش تاب آوری روانی در سازگاری زنان نابارور با استرس درمان های باروری

ناباروری و فرآیندهای درمانی آن، یکی از پرتنش ترین تجربیات زندگی برای بسیاری از زنان محسوب می شود که سلامت روان و کیفیت زندگی آن ها را به طور جدی به چالش می کشد. این مقاله مروری-تحلیلی با هدف بررسی عمیق و نظام مند نقش تاب آوری روانی به عنوان یک عامل محافظتی کلیدی در سازگاری زنان نابارور با استرس های ناشی از درمان های باروری انجام شده است. در این راستا، با استفاده از روش کتابخانه ای و مرور توصیفی، پژوهش های منتشر شده در پایگاه های اطلاعاتی معتبر داخلی و خارجی (نظیر Scopus, PubMed, Google Scholar, SID, Magiran) در بازه زمانی ۲۰۱۹ تا ۲۰۲۵ مورد جستجو و تحلیل قرار گرفتند. یافته های حاصل از تحلیل ادبیات پژوهش نشان می دهد که تاب آوری روانی از طریق مکانیسم های متعددی نظیر تنظیم هیجان، راهبردهای مقابله ای مسئله مدار، خوش بینی، حمایت اجتماعی ادراک شده و احساس خودکارآمدی، به طور معناداری با کاهش سطوح اضطراب، افسردگی و استرس مرتبط با درمان در زنان نابارور ارتباط دارد. زنانی که از سطح تاب آوری بالاتری برخوردارند، نه تنها پریشانی روانی کمتری را تجربه می کنند، بلکه احتمال پایبندی آن ها به پروتکل های درمانی پیچیده و طولانی مدت نیز افزایش می یابد. این مقاله ضمن طبقه بندی و تحلیل یافته های موجود، به شناسایی شکاف های پژوهشی و ترسیم چشم اندازهای آینده برای مداخلات بالینی و پژوهش های آتی می پردازد. نتایج این مرور تاکید می کند که تقویت تاب آوری روانی باید به عنوان یک جزء اساسی در بسته های حمایتی و روان شناختی مراکز درمان ناباروری در نظر گرفته شود تا به بهبود سازگاری و ارتقاء بهزیستی این گروه از زنان کمک شایانی نماید.

کلیدواژه ها:

تاب آوری روانی ، سازگاری روانی ، استرس ناباروری ، درمان های باروری ، زنان نابارور