بررسی تاثیرتاب آوری، اعتماد به نفس و سازگاری اجتماعی برکیفیت زندگی خانواده مورد مطالعه شاغلین منتخب ادارات دولتی

چکیده مقاله حاضر با هدف بررسی تاثیرتاب آوری، اعتماد به نفس و سازگاری اجتماعی بر کیفیت زندگی خانواده در کارمندان هلال احمر انجام گرفت. روش پژوهش توصیفی همبستگی می باشد. جامعه آماری پژوهش کلیه کارمندان هلال احمر استان آذربایجان غربی در سال ۱۴۰۳ به تعداد ۵۵۰ نفر می باشد از این جامعه بر اساس روش نمونه گیری تصادفی طبقه ای نسبتی ۲۲۵ نمونه آماری انتخاب شد. برای جمع آوری داده ها از پرسشنامه های تاب آوری سازگاری، اعتماد به نفس، مقیاس حمایت اجتماعی و پرسشنامه کیفیت زندگی خانواده سازمان بهداشت جهانی (۱۹۹۶) استفاده شد. داده های جمع آوری شده با استفاده از مدلسازی معادلات ساختاری و تحلیل مسیر مورد تحلیل قرار گرفتند. نتایج و یافته ها حاکی است که با توجه به اینکه مقادیر Z-value به دست آمده بالاتر از ۹۶/۱ می باشد، لذا رابطه بین تاب آوری، سازگاری اجتماعی، اعتماد به نفس با کیفیت زندگی در سطح اطمینان ۹۵ درصد معنادار است [۰۵/۰P –Value ≤ ]. بر این اساس فرض پژوهش تایید می شود.. تجزیه و تحلیل داده ها از طریق ضریب مسیر در مدل معادلات ساختاری (SEM) نشان می دهد که بین تاب آوری با کیفیت زندگی رابطه معنی داری وجود دارد، (۰۵/۰, P –Value ≤ ۱۶۸/۲, t =). بین سازگاری اجتماعی با کیفیت زندگی رابطه معنی داری وجود دارد، (۰۵/۰, P –Value ≤ ۰۰۴/۲ t =). بین اعتماد به نفس با کیفیت زندگی رابطه معنی داری وجود دارد، (۰۵/۰, P –Value ≤ ۱۰۳/۲t =).

کلیدواژه ها:

تاب آوری ، سازگاری اجتماعی ، اعتماد به نفس ، کیفیت زندگی