کاربرد هوش مصنوعی در تشخیص و درمان ناباروری: فرصت ها، چالش ها و افق های آینده

زمینه و هدف: ناباروری یکی از مسائل مهم سلامت عمومی است که با گسترش فناوری های نوین، به ویژه هوش مصنوعی (AI)، چشم انداز تازه ای در بهبود تشخیص و درمان آن ایجاد شده است. هدف این مقاله، مرور نظام مند کاربردهای هوش مصنوعی در حوزه ناباروری، تحلیل مزایا و چالش های آن، و بررسی افق های آینده این فناوری در پزشکی تولیدمثل است. روش کار: این مطالعه به روش مرور نظام مند و بر اساس دستورالعمل PRISMA ۲۰۲۰ انجام شد. جستجوی ساختاریافته در پایگاه های PubMed، Scopus، Web of Science، Google Scholar و Cochrane با استفاده از کلیدواژه های مرتبط با هوش مصنوعی و ناباروری، در بازه زمانی ۲۰۱۵ تا ۲۰۲۵ صورت گرفت. پس از غربالگری و ارزیابی کیفیت مطالعات با ابزار QUADAS-۲، مقالات واجد شرایط وارد تحلیل نهایی شدند. داده ها به صورت مرور روایی تحلیل شدند. یافته ها: نتایج نشان می دهد که هوش مصنوعی در حوزه ناباروری کاربردهای متنوعی دارد، از جمله: پیش بینی موفقیت درمان های کمک باروری (ART) با استفاده از داده های بالینی مانند سن، AMH، BMI، پارامترهای اسپرم و تعداد فولیکول ها و تحلیل تصاویر انکوباتورهای زمان گریز برای ارزیابی کیفیت جنین و پیش بینی موفقیت لانه گزینی با دقتی بیشتر از ارزیابی انسانی و انتخاب بهینه اسپرم و تشخیص ناهنجاری های آن با الگوریتم های بینایی ماشین و یادگیری عمیق میباشد. نتیجه گیری: کاربرد هوش مصنوعی در ناباروری، نویدبخش تحولاتی بنیادین در تشخیص، پیش بینی و درمان فردمحور میباشد. با این حال، چالش هایی مانند شفافیت الگوریتم ها، ملاحظات اخلاقی، و نیاز به اعتبارسنجی بالینی همچان پابرجاست. بهره گیری موثر، ایمن و اخلاق مدار از AI نیازمند تدوین چارچوب های جامع و بین رشته ای در پژوهش، سیاست گذاری و اجراست.

کلیدواژه ها:

هوش مصنوعی ، ناباروری ، درمان کمک باروری ، یادگیری ماشین ، IVF ، تشخیص بالینی